Het regent warm water

Hèhè eindelijk! Het regent vandaag, en ik ben eigenlijk wel heel blij met de regen van vandaag. We zaten hier nog steeds met rommelige halfzwarte sneeuwhopen en drab in de straten. Sommige stukken waren nog mooi wit, maar de rest is grijs en zwart. De stoepen waren erg glibberig door stukken met sneeuw, halfgedooide sneeuw. Mijn moeder is al sinds een week niet meer naar buiten geweest. Kortom, het spijt mij dat de kinderen weer de sleeën en schaatsen weer op kunnen bergen, maar het zal wel heel lekker zijn om weer normale schoenen te dragen in plaats van moonboots.

Vorige week hebben we nog naar de tweede inauguratie van Obama gekeken. En gelukkig was het daar ook niet zo koud als bij de eerste keer.

De meisjes Obama zagen er schattig uit in hun gekleurde jasjes. En de First lady was zeer elegant met haar nieuwe pagekapsel en getailleerde jas. Hoewel Michael vond dat ze eruit zag of ze ‘out of space’ kwam.

Good old James Taylor zond ‘America the Beautiful’ in zijn eigen gevoelige manier. Kelly Clarkson heeft nu het hoogst bereikt wat ze kan bereiken na ooit ontdekt te zijn als talent bij American Idol. En Beyoncé ‘zong’ prachtig de National Anthem. En ik schrijft ‘zong’ tussen haakjes omdat er nogal werd gesuggereerd dat Beyoncé zou hebben ge-lip-synced. Nou en dat geloof ik dus niet. Wij hebben vol aandacht hier gekeken en geluisterd en normaal gesproken zien we het toch echt wel al iemand staat te playbacken. Het was zelfs zo dat de eerste tonen er niet echt helemaal helder uitkwamen.

Rebecca en ik keken elkaar nog aan met ‘nou, dit klinkt niet echt helemaal lekker’. Maar daarna kwam ze er goed in, en zong ze het prima. Ze klungelde nog wat met haar oordopje, die ze er op een gegeven moment helemaal uithaalde. Nou als het nou zo zou zijn geweest dat zij inderdaad niet live zong, dan zouden die eerste tonen wel perfect zijn geweest. Dus mooie, schattige Beyoncé heeft het wat ons betreft gewoon prima gedaan.

De speech van Obama was ook geweldig. Met veel verve en kracht bracht hij zijn speech ten gehore. Een speech in de geest van Dr. Martin Luther King, 50 jaar na dato. Met alle juiste ingrediënten. Inspirerend, stimulerend, het ‘samen-gevoel’ onderstrepen. Een sneertje aan het adres van meneer Boehner en de Republikeinen in het algemeen. Even rechtzetten naar aanleiding van de kritiek over de door mannen-gedomineerde groep van mensen om de President heen dat de Obama-administration meisjes/vrouwen ook heel belangrijk vindt zodat alle voorbeelden van arme mensen met gelijke kansen allemaal arme meisjes werden genoemd. Kortom: well done!

Well, I have a dream! Dat Obama zo weinig mogelijk in de weg wordt gestaan, en de goede zaken die hij in gang heeft gezet, tot een goed einde kan brengen. Hij heeft nu niets meer te verliezen en moet nu gewoon keihard aan de slag. Niet lullen maar poetsen. Zich niet van slag laten brengen door een paar spelbrekers. Samenspelen. Bipartisan heet dat in een mooi woord. Ik wens hem heel veel geluk hiermee, en hoop dat we over 4 jaar nog een paar zwarte haren terugvinden bij hem. Want het gaat wel hard!

Anouk en Elton John kwamen net voorbij

Vandaag is het tweede Kerstdag en wij zitten heerlijk op de bank met de tv op Cultura 24 naar de Top 2000 studio te kijken, en te luisteren naar alle prachtige muziek die langskom. Dit is echt mijn favoriete radioweek van het jaar. Al die gouwe-ouwes waar je een ‘oja’ gevoel bij krijgt. Nu tijdens het typen van deze zin hoor ik Elton John met ‘Daniël’ op de achtergrond.

Michael en ik zijn vanavond gezellig samen. Heerlijk! Op Kerstavond zijn we naar de kerk gegaan. Rebecca zong mee in het kerkkoor. Dus we konden weer heerlijk meebrullen met ‘Stille nacht, heilige nacht, de Herdertjes lagen bij nachte, Nu sijt Wellekome’ en noem maar op. Er waren ontzettend veel kinderen in de kerk, die allemaal naar voren mochten komen om het ‘echte’ kindje Jezus te mogen aanschouwen. Een heel schattig klein echt babietje met pap en mam als Jozef en Maria. De volgende dag was het mijn leesbeurt in de kerk tijdens de mis en ook dat vond ik heel mooi. In de middag zijn we lekker bij mams gaan eten met de hele gang aanwezig. Pap, mam, zus, broer, neef, nicht. Heel gezellig, en heerlijk gegeten.

Maar vanochtend scheen het zonnetje en hadden we echt even behoefte om een frisse neus te halen. Na twee dagen eten en nauwelijks beweging werd het weer eens tijd. En zeker voor Michael. Want Michael is op dieet. Jawel, al zeker vier weken. En hij is inmiddels al 15 kilo afgevallen!!!!! Echt waar, ik ben zo trots op hem. En hij heeft daar de meest moeilijke maand van het jaar voor uitgezocht. Ik bedoel: wie valt er nu af in december?  Maar hij doet het toch.

Als Michael wat in zijn hoofd haalt, dan is hij daar niet meer van af te brengen. En dan gaat hij er ook voor 100% voor. Dus ik denk dat hij de eerste dagen niet eens boven de 1500 calorieën. Dan kan je echt van een crash dieet spreken. Maar hij had dit even nodig als kickstart. Inmiddels is het wat normaler met ’s morgens, ’s middags en ‘s avonds eten maar allemaal van het magere en kleine porties. En dat voor een Amerikaan! Iedere ochtend en avond staat hij op de weegschaal en is echt van slag als hij niets is afgevallen. Ongelooflijk.

Robert Palmer zingt nog steeds over zijn addiction to love.

Jaren heb ik lopen zeuren dat hij wat meer moest bewegen. Maar nee hoor, hij was niet in beweging te krijgen. En nu? Hij heeft de geest gekregen, en loopt kilometers op een dag. Twee keer achterelkaar een heuvel op hier in het park in Rijswijk, daar draait hij zijn hand niet meer voor om.

Ik verdenk dit als typisch weer een mannenaanpak. Het is erop of eronder. Geen middenweg. Toen ik dus vanmorgen voorstelde om even een stukje te gaan wandelen, had ik gewoon een rondje om de kinderboerderij in mijn gedachte. Maar nee hoor, we gingen naar het heuvelachtige Wilhelminapark. Rebecca ging ook mee. De app op de telefoon werd ingesteld op tijd en afstand, en daar gingen we in powerwalk de heuvels op. Want anders verbrand je niets heeft Michael inmiddels geleerd van internet.

Stevig doorlopend liep Michael zonder problemen de heuvels op, terwijl hijgend bovenkwam. Is dit de man die ik zo vaak mee moest sleuren voor een rondje Clingendael of strand? De man die hevig hoestend in de duinen van Meyendel alle dieren tot in de verre omtrek een rolberoerte bezorgde? De man die na een rondje op de Rijswijkse markt puffend naast mij liep? Ik weet het: ik moet mijn zegeningen tellen, maar ik ben hier gewoon nog niet aan gewend. Nu wil hij zich zelfs inschrijven voor de Nijmeegse Vierdaagse.

Ik weet niet wat mij overkomt. Kijk, ik hou heel erg van wandelen. En ik kijk er naar uit om in het voorjaar lekker lange stukken over het strand of in de bossen te wandelen. Ik ben ontzettend trots op hem, en zal hem hier zeker in steunen. Ik hobbel echt wel mee in powersnelheid tijdens de wandelingen, maar de Vierdaagse gaat mij toch echt te ver. Maar mocht hij dat gaan doen, mocht het mogelijk zijn, dan beloof ik met een bosje gladiolen bij de finish te staan. Oh, en nu hoor ik Anouk met ‘What have you done?’

Golden Girls

Gisteravond heb ik zo ontzettend gelachen. Mijn lieve vriendinnen Cindy, Sylvia en Marianne kwamen bij mij eten. Een paar keer per jaar komen we bij elkaar om bij te kletsen en lekker te eten. Ik had voor de gelegenheid cupcakes gebakken en wilde ze decoreren met leuke kerstaccenten zoals kersttakjes, Kerst- en sneeuwmannen. Dus had ik groene, witte en rode marsepein gekocht en een flesje van die zilveren parels die je kan eten. Afijn ik heb het geprobeerd. Maar wat is dat moeilijk zeg. Ik dacht dat dat een eitje zou zijn. Maar echt niet! Het zag het niet uit! Het leek meer op kleiwerkjes van een vierjarige. Zo zielig! Gelukkig had ik ook nog een koekjesvorm in de vorm van een kerstboom en daar hebben Michael en ik gelukkig nog kerstboompjes mee kunnen maken en die erop geplakt. Een paar zilveren parels op als ballen, en hupsakee geweldig gedecoreerde cupcakes. Nou laat mij voortaan maar gewoon een stukje vlees bereiden of zo. Dit decoreren is niet echt my cup of tea.

Cindy, Sylvia en Marianne kennen elkaar dus al meer dan twintig jaar. We hebben ooit samen op dezelfde afdeling, op dezelfde kamer gewerkt. Ik ben de jongste van het stel met mijn 45 jaar. De oudste is 54. En gisteravond zijn we er achter gekomen dat ik nog de enige ben zonder leesbril. Dus ik heb nog een paar jaar zonder bril te gaan als ik het zelfde patroon volg.

Voor dit avondje hadden we afgesproken om weer eens ouderwets een spelletje te doen. We begonnen met Triviant, en dat speelden we in twee teams. En dat is zo leuk omdat je dan met elkaar kan overleggen. En grappig hoe je het andere team van het goede antwoord weg hoort gaan, om daarna fout te antwoorden. Maar we kwamen er naar een tijdje wel achter dat de eerste versie van de Triviant vragen inmiddels wel aardig verjaard is. Dus na het eten gingen we door met de Top 2000 quiz. Bij het spel zit net zo’n bel bij zoals Matthijs van Nieuwkerk tijdens de Top 2000 Agogo gebruikt. En de score wordt ook bijgehouden op een bijgeleverd Top 2000 bierviltje.

In een aantal vragen wordt verzocht om een liedje na de eerste zin door te zingen. Oh, wat hebben we daarbij gelachen. We hebben luidkeels o.a. 99 luftballons gezongen, I shot the sheriff van Eric Clapton en the Wall van Pink Floyd en. Bij de laatste kwamen we erachter dat ik die altijd verkeerd hebben gezongen. Ik zong altijd: ‘We don’t need no education, we don’t need no force control”. Maar dat moet zijn: We don’t need no education, we don’t need no thought control”. Grappig dat je dit dan al jaaaaren verkeerd zong. Ik vertelde dit vanmiddag aan Rebecca en zij zong het ook al jaren verkeerd.

Tijdens de quiz met al die vragen of muziek van vroegen kwamen er nostalgische bekentenissen naar boven. Zo was Cindy vroeger head over heals verliefd op Donny Osmond. Marianne totally in love David Cassidy. En Sylvia brult altijd mee als ze Charlie Rich met ‘the most beautiful girl in the World’ hoort. Dus hebben we nog even geluisterd naar David Cassidy’s ‘I think I love you’ en naar ‘the most beautiful girl’. Voor de buren moet het vreselijk zijn geweest om ons gebler aan te horen. Maar we hebben zo’n lol erbij gehad. Geweldig! Over een paar maandjes doen we dit weer.