Stars and Stripes forever

Omdat het donderdag ‘ the fourth of July’ was dus Independence day en omdat Leidschendam-Voorburg al 20 jaar een speciale band heeft met de stad Temecula in Californie was het gisteren USA-day in het oude centrum van Voorburg.

De Herenstraat in Voorburg is toch altijd zo gezellig en was nu nog gezelliger gemaakt met rood-wit-blauwe kleuren maar dan in de vorm van stars and stripes. Het was al Amerikaans wat de klok sloeg. Natuurlijk kon je een heerlijke hamburger of hotdog krijgen, een lekkere zak popcorn.

Nederlands pandjes met US vlag

De expatsshop ‘ Kelly’s’ ontbrak ook niet. Daar vind je echte Amerikaanse en Britse producten die je niet vaak ergens anders vind.We nemen er weleens een kijkje. Zo hebben M&M’s met kokosnootsmaak, Apple pie flavoured chewing gum, Babe Ruth chocolate bars, instant macaroni/cheese, mountain dew frisdrank met cherrytaste enz. enz. Allemaal gigazoet, je tanden rammelen al als je er naar kijkt.

Om 11.30 uur ging er een ‘ fourth of July-parade’  door de Herenstraat.

Een drum- en showband, klassieke Amerikaanse oldtimers en militaire voertuigen reden samen met de burgemeester Hans van der Sluijs en een vertegenwoordiger van de Amerikaanse ambassade Michael Gallagher door de Herenstraat heen om later op een podium de speciale band tussen Temecula in Californie en Voorburg-Leidschendam te onderstrepen.

Het was prachtig weer voor zo’n parade. Er stonden veel kindjes aan de kant te kijken naar de enorme prachtige auto’s.

Zo reed er een fantastische Cadillac Sedan de Ville mee.

Het schijnt dat Elvis Presley er ook zo een heeft gehad. Enorme wagen als je er vlak naast staat. Er reed een Amerikaanse legerjeep mee. Zo een die je altijd in MASH zag, en waar Michael ook nog in heeft gereden toen hij in het leger zat.

Een andere geweldige Cadillac, een cobra, een Oldsmobile, noem maar op. Geweldige auto’s om te zien. Tegenwoordig totaal niet meer praktisch. Wat een bakbeesten. En ze slurpen benzine natuurlijk. Maar wel prachtige staaltjes van typische jaren-50 American dream ontwerpen.

Waar ik dan niet zo van onder de indruk van was, maar Michael kwijlend naar keek was een oude Ford Mustang. Met, zoals we begrepen, een 6.4 liter moter in zat. Dat kon je ook wel horen. Dat takketakketak van de zware moter. Mij zou je niet blij maken met een Mustang, maar het geluid was zeker indrukwekkend.

Later konden de kindjes zelfs even een spelletje honkbal meespelen of een ritje op de mechanische stier maken. Stiekem lijkt mij dat ook weleens gaaf te doen. Maar dan in een andere setting, en waarschijnlijk na een wijntje of 2. Het was leuk en prachtig weer. En tot mijn schrik is het vandaag weer mooi. Niet te geloven 2 dagen achter elkaar!!!! En daar gaan we lekker van genieten!

Les Pays Bas huit points

Hoewel het alweer twee dagen geleden is, wil ik er toch nog even over schrijven. Wij hebben weer eens voor het eerst sinds jaren heerlijk genoten van het Eurovisie Song festival. Ik kan mij herinneren dat we vroeger, en dan praat ik over de jaren 70 en 80, er altijd uitgebreid voor gingen zitten. Het was spannend en duurde ook altijd vreselijk lang voordat alle punten geteld waren.

Ik kan mij nog wat liedjes uit die tijd goed herinneren. Ik heb wel wat favorieten uit die tijd. In de jaren 70 waren de Franse chansons nog in, en 1 van mijn favorieten is:

Marie Myriam met l’ oiseau et l’ enfant. Rebecca en ik zingen het soms weleens samen, als we in een Franse bui zijn.

Of wat denk je van ‘ Apres toi’  van Vicky Leandros, Waterloo van Abba, ‘Save your kisses for me’ van Brotherhood of men, ‘ Halleluja’ van Milk and honey, en natuurlijk good old Johnny Logan met ‘ Whats another year’. Oh, en weet je welke ik ook zo geweldig vind? ‘Eres tu’ van Mocadades uit 1973. Ik heb geen idee waar ze over zingen, maar vind het geweldig. Moet je je voorstellen.

Die Spaanse groep kwam dus uit het Spanje waar op dat moment Generaal Franco nog aan de macht was. Idioot gewoon. Ik ben dus samen met mijn ouders eind jaren 60, begin 70 naar het Spanje van Franco op vakantie geweest. Heel bizar.

Maar terugkomend op het songfestival, sinds Johnny Logan (dus na hem) ging het in mijn beleving wel downhill.

Dus de laatste zeker 15 jaar zeker was ik totaal niet meer geïnteresseerd in het songfestival. En dat lag ook aan de inzendingen vanuit Nederland. Daar vond ik niet veel aan. Maar dit jaar met Anouk. Kijk, dat is anders. We zijn er goed voor gaan zitten. Hapje en drankje erbij. De Tros Eurovision Song context scorelist uitgedraaid en wij zaten klaar.

En… ze heeft ons zeker niet teleurgesteld. Zeker tussen alle gekte van de andere kandidaten, was Anouk een heel mooie serene vogel tussen alle scheeuwende lawaaipapagaaien. Ze zong heel eenvoudig een prachtig liedje en liet horen wat een prachtige stem ze heeft. Wat ik ook leuk vond, is dat ze zo lief overkwam. Als ze lachte, had ze leuke charmante koontjes. Als je niet beter zou weten, zou je denken dat het een schattig meisje is.. Maar ha, wij weten wel beterJ. Maar Anouk heeft ons gewoon weer eens hoog in de ranglijst gezet. Geweldig! Thanks Anouk!

De Vrijheid vieren

Vandaag is het Bevrijdingsdag en prachtig weer. Een heerlijk zonnetje en niet veel wind. Dus Rebecca, Michael en ik besloten om lekker op de fiets naar Clingendael te gaan. En wij vielen met onze neus in de boter, want de Japanse tuin was open.

De Japanse tuin is bekend over de hele wereld en is maar een paar weken per jaar geopend. Je ziet er ook veel Japanse toeristen. Nou vind ik dat toch weer apart. Waarom zou je de halve wereld overvliegen om een Japanse tuin te bewonderen? Hebben ze die niet in Japan? Of komen ze kijken of het wel Japans is? Hebben ze in Japan ook een Nederlandse tuin? Ik zou er niet gek van opkijken.

Maar de Japanse tuin is het wel het bezoek waard. Helaas waren nog niet alle knopjes uit door die belachelijk lange winter en nauwelijks voorjaar. Maar het is wel heel apart.

Alle bedden waar je op smalle paadjes, afgezet met halve bogen van bamboe doorheen loopt, zijn bedekt met een dik zacht tapijt van mos. Omdat het zo druk is, valt het niet mee om foto’s te maken waar geen andere mensen opstaan. Maar ik heb er wel een paar kunnen maken, met wat mensen in de achtergrond.

Daarna liepen wandelden we nog lekker even door het park. Keken weer naar wat hondjes die in en uit het water kwamen. Een hond genaamd Kees kwam een paar keer zijn bal brengen met z’n hoofd omhoog vragend of wij  de bal wilde gooien. Zo lief, en hij bracht de bal elke keer weer keurig terug.

Na het wandelen zijn we even neergestreken op een veldje tussen de bloemen aan het water. Maar die velden rondom de vijver moet je wel delen met aardig wat luidruchtige ganzen. Wat een herrie maken die beesten zeg. Ze zijn enorm beschermend tegenover hun jongen, maar eigenlijk wel een beetje overdreven. Ze komen gerust heel stoer, blazend en al op je afkomen, als je nog keurig op het pad loopt. Maar ook onderling zijn ze niet echt gezellig. Eigenlijk zijn ze continue in staat van oorlog met elkaar. Ik zag het laatst al bij de kinderboerderij. Zelfde gedrag van die ganzen. Ik heb weleens gelezen dat boeren soms liever een gans op hun erf ter bescherming hadden in plaats van een hond. Nou daar kan ik mij wat bij voorstellen.

Na die rare ganzen lekker de ruzie zelf uit te laten vechten, hebben we nog een pitstop gemaakt op het Bevrijdingsfestival op het Malieveld. Heel gezellig druk. Allemaal lekkere luchten van hamburgers, falafel en patat. Maar wat een stofbende zeg. Omdat er op grote delen van het Malieveld geen gras meer ligt, stoof het droge zand overal op. Alle kindjes die er rondliepen zagen er ook allemaal stoffig uit. Maar het mocht de pret niet drukken. Al met al een heel plezierige Bevrijdingsdag.

The sound of silence

Afgelopen weekend ben ik in retraite gegaan in het missieklooster Heilig Bloed in Aarle-Rixtel in Brabant. Ik dacht er al een tijdje aan, maar dacht dat ik het nog niet aan kon om een stilte retraite – wat deze was – te doorstaan. Maar toen ik deze moederretraite op internet vond, dacht ik: ik doe het! Ik ga het proberen! En ik moet zeggen, het was een heel speciale prettige ervaring.

Het klooster ziet er echt uit zoals een klooster eruit moet zien. Een mooi oud gebouw met een prachtige tuin eromheen. We werden hartelijk ontvangen door Zr. Madeleine en iedere moeder kreeg een haar kamer toegewezen. Een heel comfortabele kamer. Ik dacht vantevoren nog dat het misschien was zoals zusters in vroegere tijden in een cel sliepen, maar zo was het niet. Toen alle moeder gearriveerd waren werden we voorgesteld aan onze pastoor voor het weekend en aten we gezellig samen een broodmaaltijd.

Na het eten gingen we naar de kapel en vanaf dat moment was het stil! Totale stilte. Dus van iedereen werd verwacht totaal niet meer te praten, en dat voor de rest van het weekend. Zelfs tijdens de maaltijden. En dat laatste is zeker een beetje vreemd in het begin. Dan pas realiseer je je hoeveel je praat eigenlijk op een dag. Kleine dingen zoals: ‘mag ik de suiker’ ?, ‘wil je nog thee’ ? enz. En nu deden we dat dus in de vorm van gebaren, aanwijzen en knikken. En het lukt! Geen probleem.

De volgende dag om 7.15 uur begon het ochtendgebed in de kapel, daarna ontbijt. Twee keer per dag nam de pastoor een stukje tekst uit de bijbel en vertelde wat meer over de onderliggende gedachten, plaatste de verhalen in de tijd van toen en liet de tekst tot leven komen. En wij waren stil… en luisterden alleen! Verder vulden wij onze dagen met ontspannen, lezen en wandelen. En op zaterdagmiddag werd ik ineens baldadig. Ik wilde wel schreeuwen. En ik was niet de enige. Een andere moeder kwam in een soort stille lachkramp terecht omdat ik het vaasje met bloemen omgooide op de tafel met een schaal. Ik keek zo rond tijdens onze lunch en vond het stil zijn ineens zo verkrampt, zo beklemmend. Maar iedereen hield het vol en bleef gewoon stil.

En het rare is dat de volgende dag ineens zo anders was. Zondagochtend had ineens het gevoel: ‘wauw, ik kan dit nog wel een tijdje volhouden’ . En zo ga je dus door allerlei fases. Dat schijnt erbij te horen. Tijdens de laatste lunch samen met de moeders mocht de stilte verbroken worden, dus toen konden we eigenlijk goed kennis met elkaar maken en lekker kletsen over onze gezinnen en kinderen. Ik was verbaasd dat er aardig wat moeders waren met flink grote gezinnen met 4, 5 en zelfs 7 kinderen! Petje af voor die moeders, die er ook allemaal stuk voor stuk prima uitzagen. En dan denk ik dat ik het soms druk heb met 1 dochter van twintig terwijl zij 4 pubers hebben rondlopen! Wat een helden!

Om 2 uur op zondag kwamen Michael en Rebecca mij ophalen en werden heel gastvrij binnengehaald door Zr. Madeleine voor een kopje thee en een stukje vlaai. Wat een bijzondere ervaring was dit weekend. De stilte brengt echt iets teweeg in jezelf. Wat mij opviel is dat de vragen die opkomen in je hoofd ook weer worden beantwoord. Je krijgt op deze manier tijd en ruimte om zelf de antwoorden – die je eigenlijk al hebt – op te laten komen. Ik ben blij dat ik het gedaan heb, het was echt een bijzondere ervaring.

Chanel No. 5

Did you fart? Vroeg Michael mij gisteren terwijl wij beiden in de slaapkamer stonden. Nee zei ik. En daar ben ik eerlijk in. Als het wel zo zou zijn, zou ik zeggen. Maar ik stond dus op dat moment Chanel no. 5 op te spuiten. En het is dus nu al de tweede keer dat hij mij deze zelfde vraag stelde terwijl ik DE parfum der parfums sta op te spuiten. Lekker dan! Hiervoor zei hij altijd dat het één van zijn favoriete geuren was. En die van mij ook natuurlijk.

Nou heb ik weleens begrepen dat er in parfums ook muskus wordt verwerkt. En waar komt muskus vandaan? Oorspronkelijk kwam dat uit de klieren van een muskushert. Dus een dierlijke geur die wij als mensen blijkbaar zeer aantrekkelijk vinden. Nog steeds. Want het wordt tot op de dag van vandaag nog in synthetische vorm aan parfums toegevoegd. Nu hoop ik dat dat is wat Michael rook. De muskus, en hij associeerde dit met een ‘fart’. Of… Chanel no. 5 ruikt gewoon vreselijk goor bij mij. Maar dat idee heb ik niet. De grande dame Coco Chanel herself zei bij de lancering van No. 5: ‘that is what I was waiting for. A perfume like nothing else. A woman’s perfume, with the scent of a woman’.

Mooi gezegd, zolang je man natuurlijk niet aan een ‘fart’ denkt als je het parfum op doet. ‘the scent of a woman?  Ik hoop toch echt dat vrouwen van nature lekkerder ruiken. Nou laat ik de muskus maar de schuld geven. Zou het niet mooi zijn als de natuur voor ons had geregeld dat er bij iedere ‘fart’ een heerlijk aromatisch parfum zou worden verspreid? Hoewel dan krijg je weer: wat is heerlijk? Wat voor de één heerlijk is, dus bijvoorbeeld No. 5 is voor de ander een fart. Nee, dat werkt dus ook niet. Nou ik ga het nog één keer proberen. Als Michael nu weer no. 5 met een fart associeert, stap ik over naar wat anders. Suggesties?

We are having ‘circle’ voor dinner tonight

Afgelopen week vroeg Michael wat we die avond zouden eten. Ik vertelde hem ‘zuurkool’.  Hij kent veel Nederlandse woorden, dus dacht dat hij deze inmiddels ook wel kende. Hij vroeg: ‘wat? Circle? What is circle? Dus ik herhaalde het een beetje duidelijker ZUURKOOL. Sauerkraut! Oh ‘sauerkraut’? Why don’t you say ‘sauerkraut? Nou zei ik: omdat we het in het Nederlands het zuurkool noemen. Ik leg nog uit dat het een exacte vertaling van het woord ‘sauerkraut’  is.

Nou zei Michael: ik vind het belachelijk dat jullie er een nieuw woord voor hebben gemaakt. De hele wereld. (dat is dus voor Michael in dit geval De Verenigde Staten en Duitsland) spreken het uit als sauerkraut. Dus waarom hou je dat dan niet aan? Nou zei ik omdat er meer talen zijn, en wij hier in NEDERLAND, NEDERLANDS spreken. En dat dit anders is dan DUITS!. Daarom hebben hier ‘melk’ en geen ‘milch’. ‘worst’ en geen ‘wurst’. Maar wel ‘brot’ en ‘brood’.

Maar de Babylonische spraakverwarring hier in huis ging nog even door. Gisteren tussen Rebecca en Michael.

Rebecca vertelde dat ze ‘often borrows pens’ en dat ze er dan pas na een tijdje achterkomt dat zij dus onnadenkend op iemand anders zijn pen zit te kauwen. Die ze dan natuurlijk met een vies gezicht weer uit haar mond haalt. Logisch. Maar Michael kijkt aan niet begrijpend aan en vraagt. ‘But Rebecca, who has your size?’ My size?, vraagt ze. En dan begint ze keihard te lachen. Michael dacht dat ze geregeld ‘pants’ van iemand leende. Dus ze zegt: ‘ja wat dacht je? Dat ik iemand ‘pants’ leen en er ook nog op kauw?

Kijk en als wij nu al hier binnen ons gezin zulke Babylonische spraakverwarringen hebben over dagelijkse zaken, hoe moet het dan wel gaan tijdens een vergadering van de Verenigde Naties?

Nu even iets heel anders. Vanmiddag maakten we nog even een wandelingetje met z’n drieën naar de kinderboerderij in een voorzichtig voorjaarbelovend zonnetje. En iedere keer weer leuk om te zien dat diertjes kijken niet leeftijdsgebonden. Rebecca huppelt met haar 20 jaar nog met evenveel enthousiasme van de koe naar het varken, en van de konijnen naar de cavia’s. Natuurlijk heb ik Rebecca van baby af aan geleerd hoe om te gaan met dieren. Dat je een konijn of cavia voorzichtig vasthoudt, dat ze het beestje niet tegen de haren instrijkt.

Heel gewone dingen zou je zeggen. En toch zag ik vandaag weer – en dat is inmiddels de derde keer – dat kinderen dit blijkbaar niet altijd van hun ouders meekrijgen. Vorig jaar heb ik al eens een jongetje flink aangesproken die een schaap gewoon voor de lol stond te schoppen. Ik zei er wat van, en de moeder stond er bij en zei niets! Vanmiddag zag ik een meisje een cavia in een soort houten tunneltje waar ze onder kunnen kruipen in te pakken en dicht te drukken. Dus ik zei er wat van, en omdat ik dat kind niet vertrouwde bleef ik even staan. Toen zag ik dat ze niet echt zacht de cavia heen en weer aaide lekker tegen de haren in. En daarna pakte de cavia vrij hardhandig op. Boven haar hangt een bordje waar duidelijk op staat dat je de cavia’s wel mag aaien maar niet oppakken. Dus zei ik vriendelijk maar direct tegen dat meisje dat ze dus alleen maar zacht mocht aaien en niet oppakken. Het kind keek mij een beetje glazig aan... En ondertussen… was de moeder natuurlijk in geen velden of wegen te bekennen.

En dat kan ik dus niet uitstaan! Het leek namelijk dat het meisje waarschijnlijk een beetje langzaam was (laten we het zo stellen!). En als dat ze is, dan heeft ze zeker meer begeleiding van haar moeder nodig. Ik weet zeker dat als dat meisje het juiste wordt geleerd, ze dat echt wel op kan pikken. Terwijl we naderhand rond de kinderboerderij liepen zagen we als uitsmijter nog een jongetje hard hollend achter een moeder gans met een hele berg piepkleine kuikentjes. De moeder liep hard ‘gakkend’ (is dat het juiste woord’?) met baby’s naar de waterkant vluchten. Ik kon dat kind wel wat doen! Gelukkig riep in dit geval de vader de jongen wel tot orde. Ik zie dit niet als gewone baldadigheid. Dit gebeurt gewoon wanneer ouders de kinderen niet leren om respectvol met dieren om te gaan. Dus ouders leer je kinderen goed met dieren om te gaan! Zo!

Hebben jullie dat nu ook?

Ik gebruik zelden tot nooit een boodschappenlijstje, omdat ik meestal wel weet wat ik wil, en daar ook mee thuiskom. Maar ik heb wel een afwijking. Soms dan zie ik dat ik wat mee moet nemen wat ik niet zo vaak gebruik zoals bijvoorbeeld bouillonblokjes. Ik heb meestal verschillende soorten in huis: kip, groente en rundvlees. Maar als ik dan de laatste gebruik, sla ik het op in mijn boodschappenlijstje in mijn hoofd.

Dus de volgende keer in de supermarkt neem ik bouillonblokjes mee. Kijk en hier gaat het dus fout. Want dan weet ik opeens niet meer wat voor soort bouillonblokjes ik nodig heb, dus neem op goed geluk kip mee bijvoorbeeld. Tot ik er thuis achterkom, dat ik die nog wel heb, maar geen groente meer of zo. En dit gaat geregeld zo. Met als gevolg dat ik bouillonblokjes in huis heb voor de volgende twee jaar.

Maar dit doe ik dus ook geregeld met mosterd, augurken, mayonaise, blikjes tomatenpuree, flessen bakboter, wc papier of keukenrollen. Kijk met de verse dingen gaat het goed, het zijn gewoon de niet dagelijkse dingen. Dan denk ik: hadden we nou geen keukenrollen meer of wc papier? En dan neem ik maar op goed geluk wat mee. Het is inderdaad weleens voorgekomen dat er dus een keukenrol (of servetjes) in het toilet liggen of een wc rol in de keuken. Het is maar goed dat ik geen inkoper van een winkel ben geworden. Dat zal leuk zijn geweest. Maar ja, dan had ik wel gebruik van een lijstje moeten maken natuurlijk. Het probleem is ook dat wij geen lekkere bijkeuken, of zoals in het Engels een ‘utility-room’ hebben, (zo’n leuk woord in het Engels). Dan hadden een voorraadje kunnen aanleggen. Maar ik ben al blij dat ik de normale boodschappen kwijt kan in de keuken.

Michael heeft nu een ander werkschema. Hij is elke vrijdag vrij. En dus niet op woensdag, en dat is zooooo lekker. Ik ben woensdag vrij, dus dan is ‘s-morgens altijd gereserveerd voor wat schoonmaken. Ik ben niet zo’n Dora-de-binnenboel type maar ik doe mijn best. Dus woensdagavond ziet het er best Christelijk uit bij ons. Maar afgelopen vrijdag was Michael voor het eerst vrij en die zou wel even gaan schoonmaken, want het huis was ‘in a terrible mess’. Nou, ik hou hem zeker niet tegen. En Michael ging dus als een witte tornado door het huis.

Kijk en typisch man: hij heeft dus nu 1x keer heel goed schoongemaakt!!! 1x. En vanmorgen kreeg ik te horen dat ik een 'sloppy person' ben omdat ik toevallig snoepjes in een glazen schaal deed, waar hij een waxinelichtje in wilde doen. Kijk dat moet 'ie dus niet doen hè. Er gingen gelijk allerlei oorlogsverklaringen door mijn hoofd. Sloppy person? Omdat HIJ toevallig 1x heeft schoongemaakt? Moet niet gekker worden. Om om de vrede te bewaren, heb ik hem alleen even een dodelijke blik gegeven, waarna hij zei dat hij toch wel zo ongelooflijk trof met een vrouw als ik. Ha!

Maar ik moet zeggen. Hij heeft een prima job geleverd: Well done! Hij heeft zelfs de rommella in de keuken leeggemaakt.

Er liggen nu alleen maar rollen aluminiumfolie, bakpapier, huishoudfolie en vuilnis- en boterhamzakken in. Nou wat een zee van ruimte! En de la kan weer gewoon dicht, zonder een paar keer te moeten duwen, en herschikken. A.s. vrijdag is het kruidenkastje aan de beurt. Nou dat is ook geen overbodige luxe, want dat ziet er eerlijk gezegd niet uit. Waarom wordt de onderkant van potjes paprikapoeder, kerrie, kruiden, ketjap enz. zo ongelooflijk vies? Lekken ze continue? Er ligt nu een laagje van een soort ondefinieerbare kruidenmix op de bodem van het kastje. Ik kijk nu al uit naar een schoon wit kastje. Ik heb voor dit doel maar een flinke fles Cillit Bang gekocht, kan hij zich lekker mee uitleven.

Normaal gesproken heb ik altijd de neiging om dingen zelf te doen, maar hoe ouder, hoe wijzer zeggen ze weleens. Ik kom er langzaamaan achter dat het eigenlijk best lekker is als iemand anders ook wat doet. En daar komt bij dat ik nog steeds niet helemaal lekker ben na mijn laatste verkoudheid.

Sinds die astma heeft toegeslagen twee jaar geleden pik ik ieder virusje, bugje of wat het ook mag zijn, op. Waardeloos! Dus hoest ik alweer sinds zeker twee weken, voel me bij tijd en wijle een beetje misserabel, en heb nog steeds een snotneus. En vanaf afgelopen week had ik ineens enorme last van bijwerkingen van mijn onderhoudsmedicijn Seretide. Het is een welbekende bijwerking: hartkloppingen en onregelmatige hartslag en een ontzettend onrustig gevoel in je borst. Maar normaal gesproken gaat dat na een paar uurtjes over. Maar ik had het echt de hele dag door. Ik werd er gek van. Heel onrustig van binnen. Toen heb ik afgelopen woensdag de proef op de som genomen en tot 11 uur geen puf genomen, en er was niets aan de hand. Toen nam ik om 11 uur een puf, en ja hoor daar begon het weer. Dus nu heb ik andere medicijnen die minder van die bijwerkingen belooft. Ik ben heel benieuwd.

Het regent warm water

Hèhè eindelijk! Het regent vandaag, en ik ben eigenlijk wel heel blij met de regen van vandaag. We zaten hier nog steeds met rommelige halfzwarte sneeuwhopen en drab in de straten. Sommige stukken waren nog mooi wit, maar de rest is grijs en zwart. De stoepen waren erg glibberig door stukken met sneeuw, halfgedooide sneeuw. Mijn moeder is al sinds een week niet meer naar buiten geweest. Kortom, het spijt mij dat de kinderen weer de sleeën en schaatsen weer op kunnen bergen, maar het zal wel heel lekker zijn om weer normale schoenen te dragen in plaats van moonboots.

Vorige week hebben we nog naar de tweede inauguratie van Obama gekeken. En gelukkig was het daar ook niet zo koud als bij de eerste keer.

De meisjes Obama zagen er schattig uit in hun gekleurde jasjes. En de First lady was zeer elegant met haar nieuwe pagekapsel en getailleerde jas. Hoewel Michael vond dat ze eruit zag of ze ‘out of space’ kwam.

Good old James Taylor zond ‘America the Beautiful’ in zijn eigen gevoelige manier. Kelly Clarkson heeft nu het hoogst bereikt wat ze kan bereiken na ooit ontdekt te zijn als talent bij American Idol. En Beyoncé ‘zong’ prachtig de National Anthem. En ik schrijft ‘zong’ tussen haakjes omdat er nogal werd gesuggereerd dat Beyoncé zou hebben ge-lip-synced. Nou en dat geloof ik dus niet. Wij hebben vol aandacht hier gekeken en geluisterd en normaal gesproken zien we het toch echt wel al iemand staat te playbacken. Het was zelfs zo dat de eerste tonen er niet echt helemaal helder uitkwamen.

Rebecca en ik keken elkaar nog aan met ‘nou, dit klinkt niet echt helemaal lekker’. Maar daarna kwam ze er goed in, en zong ze het prima. Ze klungelde nog wat met haar oordopje, die ze er op een gegeven moment helemaal uithaalde. Nou als het nou zo zou zijn geweest dat zij inderdaad niet live zong, dan zouden die eerste tonen wel perfect zijn geweest. Dus mooie, schattige Beyoncé heeft het wat ons betreft gewoon prima gedaan.

De speech van Obama was ook geweldig. Met veel verve en kracht bracht hij zijn speech ten gehore. Een speech in de geest van Dr. Martin Luther King, 50 jaar na dato. Met alle juiste ingrediënten. Inspirerend, stimulerend, het ‘samen-gevoel’ onderstrepen. Een sneertje aan het adres van meneer Boehner en de Republikeinen in het algemeen. Even rechtzetten naar aanleiding van de kritiek over de door mannen-gedomineerde groep van mensen om de President heen dat de Obama-administration meisjes/vrouwen ook heel belangrijk vindt zodat alle voorbeelden van arme mensen met gelijke kansen allemaal arme meisjes werden genoemd. Kortom: well done!

Well, I have a dream! Dat Obama zo weinig mogelijk in de weg wordt gestaan, en de goede zaken die hij in gang heeft gezet, tot een goed einde kan brengen. Hij heeft nu niets meer te verliezen en moet nu gewoon keihard aan de slag. Niet lullen maar poetsen. Zich niet van slag laten brengen door een paar spelbrekers. Samenspelen. Bipartisan heet dat in een mooi woord. Ik wens hem heel veel geluk hiermee, en hoop dat we over 4 jaar nog een paar zwarte haren terugvinden bij hem. Want het gaat wel hard!

Anouk en Elton John kwamen net voorbij

Vandaag is het tweede Kerstdag en wij zitten heerlijk op de bank met de tv op Cultura 24 naar de Top 2000 studio te kijken, en te luisteren naar alle prachtige muziek die langskom. Dit is echt mijn favoriete radioweek van het jaar. Al die gouwe-ouwes waar je een ‘oja’ gevoel bij krijgt. Nu tijdens het typen van deze zin hoor ik Elton John met ‘Daniël’ op de achtergrond.

Michael en ik zijn vanavond gezellig samen. Heerlijk! Op Kerstavond zijn we naar de kerk gegaan. Rebecca zong mee in het kerkkoor. Dus we konden weer heerlijk meebrullen met ‘Stille nacht, heilige nacht, de Herdertjes lagen bij nachte, Nu sijt Wellekome’ en noem maar op. Er waren ontzettend veel kinderen in de kerk, die allemaal naar voren mochten komen om het ‘echte’ kindje Jezus te mogen aanschouwen. Een heel schattig klein echt babietje met pap en mam als Jozef en Maria. De volgende dag was het mijn leesbeurt in de kerk tijdens de mis en ook dat vond ik heel mooi. In de middag zijn we lekker bij mams gaan eten met de hele gang aanwezig. Pap, mam, zus, broer, neef, nicht. Heel gezellig, en heerlijk gegeten.

Maar vanochtend scheen het zonnetje en hadden we echt even behoefte om een frisse neus te halen. Na twee dagen eten en nauwelijks beweging werd het weer eens tijd. En zeker voor Michael. Want Michael is op dieet. Jawel, al zeker vier weken. En hij is inmiddels al 15 kilo afgevallen!!!!! Echt waar, ik ben zo trots op hem. En hij heeft daar de meest moeilijke maand van het jaar voor uitgezocht. Ik bedoel: wie valt er nu af in december?  Maar hij doet het toch.

Als Michael wat in zijn hoofd haalt, dan is hij daar niet meer van af te brengen. En dan gaat hij er ook voor 100% voor. Dus ik denk dat hij de eerste dagen niet eens boven de 1500 calorieën. Dan kan je echt van een crash dieet spreken. Maar hij had dit even nodig als kickstart. Inmiddels is het wat normaler met ’s morgens, ’s middags en ‘s avonds eten maar allemaal van het magere en kleine porties. En dat voor een Amerikaan! Iedere ochtend en avond staat hij op de weegschaal en is echt van slag als hij niets is afgevallen. Ongelooflijk.

Robert Palmer zingt nog steeds over zijn addiction to love.

Jaren heb ik lopen zeuren dat hij wat meer moest bewegen. Maar nee hoor, hij was niet in beweging te krijgen. En nu? Hij heeft de geest gekregen, en loopt kilometers op een dag. Twee keer achterelkaar een heuvel op hier in het park in Rijswijk, daar draait hij zijn hand niet meer voor om.

Ik verdenk dit als typisch weer een mannenaanpak. Het is erop of eronder. Geen middenweg. Toen ik dus vanmorgen voorstelde om even een stukje te gaan wandelen, had ik gewoon een rondje om de kinderboerderij in mijn gedachte. Maar nee hoor, we gingen naar het heuvelachtige Wilhelminapark. Rebecca ging ook mee. De app op de telefoon werd ingesteld op tijd en afstand, en daar gingen we in powerwalk de heuvels op. Want anders verbrand je niets heeft Michael inmiddels geleerd van internet.

Stevig doorlopend liep Michael zonder problemen de heuvels op, terwijl hijgend bovenkwam. Is dit de man die ik zo vaak mee moest sleuren voor een rondje Clingendael of strand? De man die hevig hoestend in de duinen van Meyendel alle dieren tot in de verre omtrek een rolberoerte bezorgde? De man die na een rondje op de Rijswijkse markt puffend naast mij liep? Ik weet het: ik moet mijn zegeningen tellen, maar ik ben hier gewoon nog niet aan gewend. Nu wil hij zich zelfs inschrijven voor de Nijmeegse Vierdaagse.

Ik weet niet wat mij overkomt. Kijk, ik hou heel erg van wandelen. En ik kijk er naar uit om in het voorjaar lekker lange stukken over het strand of in de bossen te wandelen. Ik ben ontzettend trots op hem, en zal hem hier zeker in steunen. Ik hobbel echt wel mee in powersnelheid tijdens de wandelingen, maar de Vierdaagse gaat mij toch echt te ver. Maar mocht hij dat gaan doen, mocht het mogelijk zijn, dan beloof ik met een bosje gladiolen bij de finish te staan. Oh, en nu hoor ik Anouk met ‘What have you done?’

Golden Girls

Gisteravond heb ik zo ontzettend gelachen. Mijn lieve vriendinnen Cindy, Sylvia en Marianne kwamen bij mij eten. Een paar keer per jaar komen we bij elkaar om bij te kletsen en lekker te eten. Ik had voor de gelegenheid cupcakes gebakken en wilde ze decoreren met leuke kerstaccenten zoals kersttakjes, Kerst- en sneeuwmannen. Dus had ik groene, witte en rode marsepein gekocht en een flesje van die zilveren parels die je kan eten. Afijn ik heb het geprobeerd. Maar wat is dat moeilijk zeg. Ik dacht dat dat een eitje zou zijn. Maar echt niet! Het zag het niet uit! Het leek meer op kleiwerkjes van een vierjarige. Zo zielig! Gelukkig had ik ook nog een koekjesvorm in de vorm van een kerstboom en daar hebben Michael en ik gelukkig nog kerstboompjes mee kunnen maken en die erop geplakt. Een paar zilveren parels op als ballen, en hupsakee geweldig gedecoreerde cupcakes. Nou laat mij voortaan maar gewoon een stukje vlees bereiden of zo. Dit decoreren is niet echt my cup of tea.

Cindy, Sylvia en Marianne kennen elkaar dus al meer dan twintig jaar. We hebben ooit samen op dezelfde afdeling, op dezelfde kamer gewerkt. Ik ben de jongste van het stel met mijn 45 jaar. De oudste is 54. En gisteravond zijn we er achter gekomen dat ik nog de enige ben zonder leesbril. Dus ik heb nog een paar jaar zonder bril te gaan als ik het zelfde patroon volg.

Voor dit avondje hadden we afgesproken om weer eens ouderwets een spelletje te doen. We begonnen met Triviant, en dat speelden we in twee teams. En dat is zo leuk omdat je dan met elkaar kan overleggen. En grappig hoe je het andere team van het goede antwoord weg hoort gaan, om daarna fout te antwoorden. Maar we kwamen er naar een tijdje wel achter dat de eerste versie van de Triviant vragen inmiddels wel aardig verjaard is. Dus na het eten gingen we door met de Top 2000 quiz. Bij het spel zit net zo’n bel bij zoals Matthijs van Nieuwkerk tijdens de Top 2000 Agogo gebruikt. En de score wordt ook bijgehouden op een bijgeleverd Top 2000 bierviltje.

In een aantal vragen wordt verzocht om een liedje na de eerste zin door te zingen. Oh, wat hebben we daarbij gelachen. We hebben luidkeels o.a. 99 luftballons gezongen, I shot the sheriff van Eric Clapton en the Wall van Pink Floyd en. Bij de laatste kwamen we erachter dat ik die altijd verkeerd hebben gezongen. Ik zong altijd: ‘We don’t need no education, we don’t need no force control”. Maar dat moet zijn: We don’t need no education, we don’t need no thought control”. Grappig dat je dit dan al jaaaaren verkeerd zong. Ik vertelde dit vanmiddag aan Rebecca en zij zong het ook al jaren verkeerd.

Tijdens de quiz met al die vragen of muziek van vroegen kwamen er nostalgische bekentenissen naar boven. Zo was Cindy vroeger head over heals verliefd op Donny Osmond. Marianne totally in love David Cassidy. En Sylvia brult altijd mee als ze Charlie Rich met ‘the most beautiful girl in the World’ hoort. Dus hebben we nog even geluisterd naar David Cassidy’s ‘I think I love you’ en naar ‘the most beautiful girl’. Voor de buren moet het vreselijk zijn geweest om ons gebler aan te horen. Maar we hebben zo’n lol erbij gehad. Geweldig! Over een paar maandjes doen we dit weer.  

Kamikaze-fietsers

Ik heb er al eens eerder over gemopperd, en ik kan mijzelf niet weerhouden om er nog een post aan te wijden. En dan heb ik het over die ongelooflijk irritante mannen op de fiets ’s morgens vroeg. Die mannen die als maniakken door het verkeer scheuren. Vaak met een leeg kinderzitje achterop. Ze rijden dwars door het rode licht, halen je in links en rechts en stoppen zelfs niet als je het zebrapad oversteekt.

Eén van mijn collega’s werd een tijdje geleden bijna van haar sokken gereden terwijl ze gewoon keurig op het zebrapad overstak. Een racende fietser kon haar nog net ontwijken. En toen kon zij ook nog een verwensing naar d’r hoofd krijgen. Nu is mijn collega ook niet voor de poes, dus heeft nog even snel een flinke trap tegen z’n wiel gegeven, waardoor die vent onderuit ging. Verdient misschien geen schoonheidsprijs, maar ik vond het wel stoer, want wat zij naar haar hoofd kreeg verdiende zeker geen schoonheidsprijs. Terwijl zij gewoon via de zebra overstak. Moet niet gekker worden!

Van de week zag ik weer een paar van die stoere mannen ongelooflijk in de fout gaan. Het begon maandag al toen ik met de tram ging. Ik zat bijna vooraan en kon goed zien wat er gebeurde. Op het Rijswijkseplein kruist de tram een fietspad en jawel hoor, ik zag het gebeuren. Een stoere vent op een fiets dacht nog even vlak voor de tram te kunnen schieten. Hierdoor moest de trambestuurder keihard op z’n rem staan om die vent te ontwijken. Het scheelde echt een haartje. Wat dacht die man (met kinderzitje achterop!) nu? Die tram zie je echt wel aankomen. Dus de trambestuurder steekt nog even z’n hoofd uit het raam en waarschuwt met: “dat moet je volgende keer weer zo doen, lekkere bijdehand”.

Twee dagen later reed ik zo’n 20 meter op mijn fiets achter zo’n racende vent. Op de Haagweg moet er iemand rechtsaf slaan. Die auto wacht nog eerst keurig op een zeer slome voetganger op de stoep totdat die voorbij is, en slaat rechts af. Toen meneer de kamikaze-fietser als een idioot aan komt racen en er nog even snel voor wil schieten. Die auto kan nog net op z’n rem staan. Begint die idioot op de fiets de autobestuurder uit te foeteren! Nou ja zeg! HIJ glipte er nog net voor! Ik zag alles voor mij gebeuren, en ik kon keurig achter de auto om. Niets aan de hand.

Dus wat is er toch met die mannen? Is het de testosteron? Is het een oermannending? Vroeger reden mannen rond op een paard. Konden ze dwars door de velden en bossen racen. Of als cowboys over de prairie. Maar realiseren die mannen hier in de stad op hun stalen ros dan niet dat ze hier niet in de velden of op de prairie zitten? Dat het hier gewoon een kwestie van geven en nemen is in het drukke verkeer? En misschien is het tijdens de spits weleens beter of een beetje meer te geven dan te nemen.

Als iedereen dat nou eens deed, zou het wellicht een beetje meer ontspannen én veiliger zijn in het verkeer. Dus stoere mannen ga gewoon ’s in het weekend een potje paintballen of zo om dat testosteron gehalte in balans te houden, zodat jullie je op maandag als een gentleman op de fiets kunnen gedragen!

Van de Hak op de Tak

Deze keer spring ik even van de hak op de tak.

Zoals bijvoorbeeld de fijne opmerkingen die ‘my dear husband’ er soms uitkraamt. Van de week dacht ik: ik doe ’s gek en doe rode lippenstift op in plaats van mijn gewoonlijke lichte kleuren. Nou, ik was net klaar met stiften toen Michael met zijn commentaar begon. Het ging zo:

-      I don’t like dark colours of lipstick on you. You look much better in a natural look (tot zover gaat het nog, maar toen ging hij verder)

-      Actually you look like a clown, why don’t you put some red on your nose

-      Oh, and you forgot your yellow wig!!!!

Nu vraag ik je! Dit is toch al te ergJ. En over het algemeen is Michael echt een aardige vent. Maar hij kan af en toe uit de hoek komen….

Toch hebben we het over het algemeen heel gezellig hoorJ

Zoals gisteren toen we van een heerlijk verlaat Thankgiving diner hebben genoten. Wij waren uitgenodigd door vrienden van de kerk. Via de kerk komen we – een groepje van 6 dames – iedere maand bij elkaar. En nu was een speciale reden voor, namelijk Thanksgiving, en waren de mannen ook welkom. Maar omdat zaterdag beter uitkwam, vierden we het zaterdag in plaats van donderdag. Maar dat maakte in sfeer niets uit want we hebben een ontzettend gezellige avond gehad met heeeeerlijk eten. Naast de traditionele gerechten zoals turkey, cornbread, cranberrysauce, Virginiaham konden we ook genieten van heerlijke wraps, hartige taarten, een Waldorfsalade en een amuse van knoflookchampignons. En als toetje Tiramisu. Nou, dat kon slechter toch? Maar niet alleen het eten maar ook de sfeer was zo leuk. Een mooie avond om naar terug te kijken.

Rebecca kwam ook nog even aanwaaien en kon nog lekker een vorkje meeprikken, maar zij was wat later omdat ze die dag voor Zwarte Piet had gespeeld. Zij heeft voor de schoenenwinkel waar zij voor werkt samen met een collega door de Hoogstraat de hele dag als Zwarte Piet gelopen en pepernoten uitgedeeld. Dus toen ze thuiskwam moest ze eerst afschminken en dat was een aardige klus. Haar oren blijven nog wel een paar dagen smoezelig. Maar dat was de reden dat ze later kwam. Multi-culti bij ons hè: van oer-Hollandse Zwarte Piet naar Amerikaanse Thanksgiving.

Over Multi-culti gesproken: vandaag gingen we nog even naar de Action aan de Laakweg. Ik denk dat ik nauwelijks Nederlands om mij heen heb gehoord. Ik dacht toch echt even dat we de afslag naar Warschau hadden genomen. Niets dan Pools om ons heen. Dat er in het Laakkwartier vele nationaliteiten huizen, wist ik wel. Ik zie geregeld auto’s met nummerborden uit verschillende landen rondrijden. Bul, Es, D, Ro en Po zijn de meesten en recentelijk aangevuld met Gr. En de Action is blijkbaar heel populair op zondag onder de Polen. Ik ben benieuwd of de Bul’s, Es, D’s, Ro’s en Gr’s snel volgen. De Action als een soort marktplein in Laak waar iedereen bij elkaar komt. Heeeel interessant.

Sinterklaas Kapoentje

Sinterklaas is weer in het land. Wij hebben hem net op tv het land zien binnenkomen. Dit keer kwam hij aan met de pakjesboot in Roermond. En zoals ieder jaar was er weer aardig wat mis rondom zijn aankomst. Eerst was het paard kwijt, toen bleken in plaats van 175 zakken met pepernoten, er 175 zakken met geld van de boot gehaald te waren. En dat geld was bedoeld om cadeautjes voor de kinderen te kopen. Dus nu had Sinterklaas geen geld meer. En zo worden er een paar verhaaltjes bijverzonnen om de intocht wat op te leuken.

Ik vind het altijd zo leuk om hier naar te kijken. Het is een gezellige traditie. En grappig dat er zoveel bekende Nederlanders aan mee willen helpen. Diewertje Blok die het presenteert, Eric van Muiswinkel als Hoofdpiet, en dit jaar zag ik zelfs Jan Marijnissen in een klein rolletje als veerpontschipper. Ik schiet altijd een beetje vol als ik hier naar kijk, als ik al die kindjes zo enthousiast en verwachtingsvol zie zingen. En zelfs de burgemeester die enthousiast met z’n ambtsketting om staat mee te zingen. Kan je je voorstellen dat Michael Bloomberg van New York zoiets zou doen? Heel grappig.

Ik heb geweldige herinneringen aan gezellige Sinterklaasavondjes. Die spanning vooraf. Opa en oma er altijd bij. En de buurman die keihard op onze deur bonsde en zorgde dat de zakken met cadeautjes voor de voordeur klaar stonden. Onze buurman had er trouwens ontzettende lol in om de pepernoten met een rotvaart de woonkamer in te keilen. Zo dat mijn opa eens een pepernoot keihard tegen hoofd aan kreeg en sindsdien ieder jaar op moment van het strooien met een kussen van de bank tegen z’n hoofd aanzat om zich te beschermen tegen de keiharde pepernoten. Mijn moeder zette altijd een pan warme chocomelk op de kachel en we hadden lekkere banketletter bij.

En later hebben we deze traditie voortgezet met Rebecca ook natuurlijk. Alleen moest ik op een gegeven moment wel uitleggen hoe Zwarte Piet ons huis binnenkwam terwijl we alleen maar centrale verwarming hadden. Maar gelukkig hadden we een bovenlichtje boven de deur. Dus toen heb ik maar verteld dat Zwarte Piet daar doorheen kon.

Toen Michael naar Nederland kwam moesten we hem vertellen over het Sinterklaasfeest, en dan besef je weer des te meer wat een bijzonder verhaal het is. En hoe ongeloofwaardig het geheel is, Michael heeft vanaf het begin het gehele Sinterklaasgebeuren omarmt. Hij zit met even veel enthousiasme naar de intocht te kijken. En heeft samen met Rebecca vele jaren zijn schoen naast de kachel gezet en geprobeerd Sinterklaas Kapoentje te zingen. En als wij later in de VS wonen wil Michael deze traditie zeker in ere houden. En dat is leuk!

Maar aanstaande week duiken we eerst weer in de Amerikaanse traditie want a.s. donderdag is Thanksgiving. Maar heel uitzonderlijk vieren we het dit jaar niet op de donderdag zelf maar op de zaterdag erna. Vrienden van ons zijn zo aardig om ons samen met een aantal kennissen van de kerk samen te vieren. En iedereen neemt wat mee. Dus komende week is het weer Turkeytime. We kijken er naar uit!

Second Time Around

En nu is het de donderdag na de elections. En Yes he can!, He did it!, He made it! Obama mag nog eens 4 jaar in het Witte Huis blijven. En ik ben er echt heel blij mee, moet ik eerlijk zeggen. Hoewel ik Mitt een slimme vent vind, en een zeer charismatische presidentenkop vind hebben, vertrouw ik hem niet. Hij is mij te glad, te gepolijst. En eerlijk gezegd die stiekkumme opname van hem waarin hij 47% van de mensen afschrijft omdat ze toch maar steunen op de overheid, is natuurlijk een hele simplistische nare gedachte.

Kijk, ik ben het ook eens dat iedereen zijn steentje moet bijdragen in de maatschappij. En zeker niet op andermans zak teren. Zoals good old John F. Kennedy al zei: “My fellow Americans, ask not what your country can do for you, ask what you can do for your country.”

Maar Mitt deed gewoon voorkomen dat IEDEREEN rijk kan worden als je dat zou willen, en je eigenlijk een loser bent als je het niet bent. En nou meneer Romney, zo eenvoudig is het allemaal niet in het leven. Als jij toevallig niet gezegend bent met bijvoorbeeld een goede gezondheid, of je komt in een verkeerd nest terecht, dan kan je leven wel even heel anders lopen. Dus daarom ben ik blij dat Obama president is gebleven. Mitt kan nu weer doen waar hij goed in is. Hij schijnt een heel goede goeverneur van Massachussetts te zijn geweest, en een geweldige zakenman. Nou prachtig! Ga zo door, zou ik zeggen.

En wat mij ook wel heel raar had geleken is dat de Romneys vanuit hun Mormoonse geloof geen koffie, thee of alcohol drinken. Dat zou een aparte situatie worden tijdens diners, officiële gala’s, ontvangsten en ik weet niet wat meer. En daar zou de koffie/thee- en wijnleverancier van het Witte Huis niet blij mee zijn geweest. Die voelde de bui al hangenJ. En ook hij kan weer opgelucht ademhalen.

Wat ik wel hoop is dat de Democraten en de Republikeinen een weg vinden om meer met elkaar samen te werken. Beiden hebben hetzelfde doel voor ogen, de opbouw en het welzijn van Amerika. Alsjeblieft stap over je eigen schaduw heen soms, give and take. Werkelijk het niveau ligt soms niet hoger dan een 4-jarige die gewoon uit peuter/kleuterpubertijddwarsheid overal nee op zegt. Heb je weleens op het gezicht van meneer Boehner gelet in het House of Representatives? Zijn hele gezicht staat continue op ‘nee’. Dik vet nee. Nou en zo werkt het dus niet. Hij was al een paar keer te gast bij ‘Meet the Press’, een zeer slimme vent, maar zo buigzaam als een stuk plaatstaal. Kijk, en dan blijf je op een bepaald punt hangen, en kom je niet verder.

Maar nu op dit moment wordt een stukje oostkust weer bedolven onder een laag sneeuw. Arme mensen daar. Eerst Sandy en nu Snowy. Maar ik wil de sneeuw even symbolisch gebruiken. De sneeuw als een zachte witte laag die de rotzooi even tijdelijk bedekt. En zo moet het ook met de onenigheid tussen de twee partijen gaan. Berg de strijdbijlen weer op en bedek alles met een laagje zachtheid. Alles komt wel weer goed.

Amerikanen zijn veerkrachtig, liggen ze om, dan komen ze zo weer overeind. Dat is Amerikanen wel toevertrouwd.

Zeg maar nee dan krijg je er twee

Twee weken geleden belde er een aardige meneer met een charmant zuidelijk accent om 9.30 uur ’s avonds notabene, wat ik al vrij laat vond, om te vragen of ik een abonnement op de Telegraaf wilde nemen. Ik heb die meneer alle 4 zijn vragen en aanbiedingen met een keurig ‘nee hoor, dank u’ geantwoord. En wat viel er die zaterdag daarop op de mat? De Telegraaf! En sindsdien iedere ochtend tot nu toe. Plus dat wij nu ook sinds 4 dagen de Volkskrant krijgen. Heel aardig van die krantenmeneren, maar wat is er niet goed doorgekomen van de 4x nee?

Nu heb ik deze week vrij dus komen de kranten wel goed uit. Nu heb ik tijd om ze uitgebreid te lezen. Dus maak ik er maar gebruik of misbruik van. Zo las ik vanmorgen in de Volkskrant dat de NOS correspondent in Amerika Eelco Bosch van Rosenthal weer terug naar Nederland komt. Zijn vier jaar in Amerika zitten erop en de NOS schijnt een soort roulatiesysteem te hebben voor correspondenten. Dus tijd voor een nieuwe. Ik begrijp dat systeem wel, maar aan de andere kant is het ook wel jammer en misschien zelfs een beetje kapitaalvernietiging.

Ik bedoel, ik kan mij voorstellen dat het best een tijd kost om je weg te vinden in journalistiek Washington laat staan de rest van de VS. En al de contacten die je moet opbouwen… En dan heb ik het niet eens over de kijkers. Ik moest destijds al wennen toen Charles Groenhuijsen niet meer vanuit Washington verslag deed, nu was ik inmiddels gewend aan Eelco zijn hoofd en nu verdwijnt hij ook weer. Vier jaar is eigenlijk best kort. Ik hoop dat Erik Mouthaan van RTL nog een tijdje blijft.

Gelukkig mag Eelco nog wel verslag doen van de verkiezingen. En wat dat gaat worden? Mijn hemel what a mess! Ik verwacht ook niet dat de uislag al bekend zal zijn aan het eind van de dag op 6 november. Vandaag begreep ik dat New Jersey een dag extra de tijd krijgen om te stemmen. En dan hebben we het niet eens over de peilingen. Het schijnt echt een nek-aan-nek race te worden. Allebei schommelen ze rond de 47%. Dit doet mij te denken aan die vreselijke nek-aan-nek race in 2000. Ik heb het net even opgezocht maar dat jaar heeft George W. Bush gewonnen met 271 stemmen tegenover 266 voor Al Gore. En dat speelde zich allemaal af in Florida waar Jeb Bush (broertje) goeverneur was.

Ik hoop dat het deze keer niet zo zal verlopen. Ik hoop op een eerlijke race met een eerlijke uitkomst. Hoewel de mensen in de getroffen gebieden in New Jersey en New York andere prioriteiten hebben zoals een dak boven hun hoofd, electriciteit en stromend water (geen zeewater).

Nog maar even en we weten hopelijk meer. We shall see!

Sandy en Halloween

Tja en dan is het gewoon alweer Halloween vandaag. Ik heb het gevoel dat het nog maar een paar maanden geleden is dat ik over de vorige Halloween schreef. Maar nu zijn we alweer een heel jaar verder! Heel cliché maar de tijd gaat snel.

Vandaag hebben we Halloween heel creatief doorgebracht. We hadden al een paar pumpkins in huis, en Michael wilde ze graag gaan insnijden om er daarna lichtjes in te doen. En Rebecca wilde de kleine pompoentjes schilderen en daarna bestrooien met glitters. Dus kochten we wat crea-bea spullen en gingen aan de slag. Althans Michael en Rebecca en ik keek toe en zorgde voor de versnaperingen. Om in de crea-bea mood te komen had Michael een aantal Martha Stewart afleveringen opgezocht op Apple tv.

Martha Stewart de koningin van de crea-bea wereld. Heel leuk om te zien wat Martha kan maken van een paar simpele dingen. Ze maakte een paar enge Halloween spinnen van een paar pijpenragers. En met een stukje oranje papier met een plastic spinnetje rond wat kerstverlichting maakt ze geweldig grappige Halloweenverlichting. Nu wil Rebecca wil graag vriendinnen worden met Martha omdat ze allemaal van die geweldige dingen kan maken, heerlijk kan koken, en natuurlijk de beste Halloween treats van de buurt heeft. En met dat op de achtergrond begon de ‘workshop’.

En tadaah hier de resultaten. Schattig toch?

Ondertussen volgen we ook nog steeds het ‘Sandy’-nieuws uit de VS. De video’s en foto’s van de overstromingen in New Jersey hebben we al allemaal bekeken. Het is het gebied waar Michael zijn jeugd heeft doorgebracht. Hij volgt een aantal kennissen van vroeger via Facebook en via hen hoort hij indrukwekkende verzoeken. Zo bood iemand aan dat als iemand wilde douchen bij haar welkom was, want zij had inmiddels weer elektriciteit. En iemand anders vroeg om wat benzine want in de gehele county Sussex in New Jersey was totaal geen benzine meer, en dat zou naar verwachting nog een week aanhouden. Dit lijkt meer op een oorlog- of derdewereldsituatie. Als je ook zag hoeveel water er nog in de metrotunnels in New York staat, dan vraag je je af waar je in hemelsnaam moeten beginnen met het wegpompen. Nee, deze ramp zal nog langdurende gevolgen hebben, ben ik bang.

Inmiddels naderen we de election day van 6 november met rasse schreden. Er gaan al voorzichtige geluiden over uitstel en zo de ronde. Het zou inderdaad niet helemaal eerlijk zijn als mensen in de getroffen gebieden niet in de gelegenheid zouden kunnen zijn om te stemmen. Ik vraag mij af hoe ze dat gaan oplossen. Trouwens daar zal hun hoofd op dit moment niet naar staan. Het is meer redden wat er te redden valt. De eerste weken doorkomen, en daarna de schade taxeren.

President Obama moet nu natuurlijk als een Vader des Vaderlands de noodgebieden bezoeken, troost en hulp bieden. Ik zag al wat beelden langskomen van het bezoek. Bij iedere grote storm zoals er de laatste jaren aardig wat de kust van Amerika teisteren, ben ik weer verbaasd van de kracht en het geweld daarvan. Palen breken als luciferhoutjes, boten worden opgetild als speelgoedbootjes. Niets is veilig voor de wind en het wassende water.

En daarmee zie ik meteen een oplossing voor ons budgettekort hier in Nederland. Nederland bekend om de dijken, de waterkeringen en de polders. Wij zijn De Deskundigen op dit gebied. Ik bedoel: het begon al met Hansje Brinker met zijn vinger in de dijk. Volgens mij ligt geheel West Nederland onder de zeespiegel en moet continue beschermd worden tegen het tij. Dus Nederlandse dijkbouwers pak de koffers in en neem het eerstebeste vliegtuig naar Amerika! Biedt uw diensten aan! Bouw een paar dijken, waterkeringen, polder stukken New Jersey in. Zo kan Atlantic City zijn houten boardwalk weer terugkrijgen, New York er weer een Nederlands bouwwerk bij krijgt (daar is het toch ooit mee begonnen allemaal daar in Nieuw Amsterdam) én Nederland met deze orders weer een beetje minder in de rode cijfers zal zitten. Win-win toch?

America, The Land of Promise…?

Tja, en toen stonden vannacht (voor ons hier) de President en de wannabee President tegenover elkaar in het strijdperk. En het ging er stevig aan toe. En gelukkig maar, wat de President kon wel iets goed gebruiken na zijn laatste optreden in Denver. En de polls zeggen dat Obama heeft gewonnen.

De President liet weer zien waarom hij ooit President is geworden. Dat hij ooit gekozen is op zijn capaciteiten en intellectuele vermogen. Ik wil niet zeggen dat meneer Romney een domme meneer is. Beslist niet! Hij is een zeer slimme, gewiekste zakenman. En voor zover ik heb begrepen heeft hij zijn strepen zeker verdiend tijdens zijn goeverneursschap in de staat Massachussetts.

Nu is het wel zo dat Massachussetts, hoewel het ook zeker zijn problemen kent, één van de fijnere staten is om te leiden natuurlijk. Het is over het algemeen een voortvarende staat met o.a. één van de meest prestigieuze universiteiten ter wereld: Harvard! En dat brengt een grote groep hoogopgeleide mensen met zich mee. Dus toen Romney pochte over het onderwijssysteem dat hij in Massachussetts zo goed op poten heeft gezet, dacht ik bij mijzelf dat dit geweldig is, maar dat er al een aardige basis lag natuurlijk. Hoewel ik weet dat het public education system heel wat anders is dan Harvard bijvoorbeeld. Waar hij zeker alle krediet voor mag krijgen is de ziektekostenverzekering die hij in Massachussetts heeft doorgevoerd. Dat moet een opluchting zijn voor de mensen daar, om no matter what zeker te zijn van een ziektekostenverzekering.

Daarom vind ik het ook zo jammer dat Romney tijdens de campagne een beetje teveel zijn oren heeft laten hangen naar de meer extreme Tea Party aanhangers binnen zijn partij. Dat is eigenlijk jammer omdat in beginsel niet al zijn ideeën even slecht zijn, maar hij naar mijn idee een beetje te ver weggedwaald is van zijn basis. Puur om een grotere groep mensen te pleasen. Tja, en dat is ook politiek. Een beetje met alle winden meewaaien. Je moet het maar kunnen.

President Obama legde tijdens deze townhall meeting duidelijk uit waar het om draaide. Gaf goed antwoord op de vragen, en weerlegde een aantal uitingen van de andere kant. Uit onmacht begon Romney toen een beetje om zich heen te slaan. Hij interrumpeerde de debatleider een aantal keren op een bijna onbeschofte manier. Maar deze dame was niet voor de poes en hield de touwtjes goed in handen. Daarna zag Romney zelfs nog kans om de President ordinair te onderbreken. Nou vraag ik je! Dat vind ik zonder respect. En als je al geen respect voor de president hebt….voor wie heb je het dan wel?

Toen kwam de grote bananenschil. Romney probeerde de dood van de Amerikaanse ambassadeur in Libië in de schoenen te schuiven van de Government. Hij probeerde er een politiek punt van te maken. En dat lukte niet. De President, ongehoord fel voor zijn doen, diende hem van repliek. En daarop werd Romney ook nog even op zijn plek gezet door de debatleider Candy toen hij wat feiten wilde verdraaien. Kijk, toen kon hij niet anders dan met de staart tussen zijn benen terug de hoek in. Politiek vraagt gewoon veel lenigheid van de politicus. De dokter in Forrest Gump zei het ook al:”His legs are strong, as strong as I’ve ever seen. But his back’s is as crooked as a politician!”. Zoals ik al eerder zei: Mitt Romney heeft het charisma en het uiterlijk van een President. Maar kan je hem vertrouwen? 6 november weten we het. Ik ben benieuwd!