The Day After

Hehe, we hebben het weer achter de rug. Het was ontzettend gezellig gisteravond met Thanksgiving. En al het eten was gelukkig weer helemaal geslaagd. De kalkoen was heerlijk. 

De vogel was deze keer zo’n vijf kilo en daar mochten we dus met z’n zessen van eten. Dus we hadden meeeer dan genoeg. Vanavond eten we leftovers. Beetje pompoensoep, cornbread, 

beetje kalkoen op broodjes, beetje cranberrie sauce en peertjes toe. Oh, en bij de koffie nog een stuk chocoladetaart. Niet slecht toch?  Maar ik ga vanmorgen eerst naar de kapper. Heerlijk even achteroverleunen na twee dagen keuken. Zie hier onze Thanksgiving tafel van gisteren.

Happy Thanksgiving!!

Voor alle Amerikanen en Nederamerikanen een Happy Thanksgiving toegewenst.

Dit jaar waren wij van plan om er niet zo’n grote happening van de maken als voorgaande jaren. Toen waren we in totaal met 10 man.

En dit jaar met 6 totaal. Michael en ik, Rebecca en Romeo (Rebecca’s vriendje), de moeder van Romeo en mijn moeder.

Een gezellig klein clubje. En eigenlijk is het de eerste Thanksgiving voor Romeo, zijn moeder en mijn moeder. Dus heb ik op internet nog even de oorsprong van Thanksgiving opgezocht, zodat ik dat vanavond kort kan uitleggen, en een mooi Thanksgiving gebed. 

Wij hebben altijd wel even een kort momentje waarin we daadwerkelijk even stil willen staan, en denken aan de dingen waar wij dit jaar dankbaar voor zijn. En dat zijn er veel. ‘count your blessings’. En als je dat doet, zie je altijd weer hoe gezegend je eigenlijk bent in de meeste gevallen. Het helpt echt als je eens diep in een poel van zelfmedelijden zit. En zitten we dat niet allemaal weleens?

Gisteren ben ik al begonnen met koken voor dit festijn. Ik heb gisteren al cranberrie sauce gemaakt. 

Supermakkelijk en altijd lekker. Ik heb stoofpeertjes klaargemaakt, en de pompoensoep. En vandaag heb ik een chocoladetaart gebakken, aardappels alvast gekookt die ik later kan roosteren, en de kalkoen is net de oven ingegaan.

Vorig jaar hadden we dus een beest van zo’n 10 kilo. Oh, mijn hemel wat een monster was dat. Het eerste uur in de oven zag je dan ook niets gebeuren. Geen teintje, niets!. Dat beest ging zo rond 1 uur de oven in en kwam er om 6 uur uit. Absoluut perfect! Niet droog, gewoon geweldig. De oven doe ik altijd net een tandje lager dan staat aangegeven, en ieder half uur, bedruipen we het beest weer. 

net in de oven, met stokjes, waar ik een knip in de huid had gemaakt.

 En wat ik ook doe, is iets heel smerigs als je het ziet. Ik maak de huid los van het vlees, en kruip er met mijn handen in, en wrijf zo het vlees met peper en zout in, daarna stop ik stukjes roomboter onder de huid, en sluit het weer. Het ziet er niet uit als ik er mee bezig ben, maar het resultaat is daar. Ik voel mij altijd net een chirurg of zo als ik er mee bezig ben. Ik roep naar Michael: ‘salt’ , ‘pepper’, ‘butter’ . En hij strooit het in mijn hand of geeft het aan. En tot nu toe heeft dit teamwork prachtige gebraden kalkoenen opgeleverd. Nu ik ben benieuwd hoe deze is. 

Vanavond maak ik een foto van het resultaat.

Een fijne avond allemaal.

Waarom net op dit moment?

Vanmorgen dacht ik even rustig een paar boodschapjes te kunnen doen in de Herenstraat in Rijswijk. Helemaaaal niet gedacht dat die Sinterklaas weleens langs zou kunnen komen. Maar toen ik net de Zeeman uitkwam hoorde ik de fanfare in de verte er al aan komen. Mooi moment om even wat fotootjes te schieten…. dacht ik… Dus zocht ik een strategisch punt op om de stoet op te wachten, en nam mijn eerste foto. En wat blijkt, ook de laatste van vandaag. Want de batterijtjes waren ineens leeg. Balen!

 Ik herinnerde mij ineens dat ik van de week mijn cameraatje uit mijn tas haalde, en hij aan stond. Dus wie weet voor hoe lang dat al was. De stoet was nog wel zo’n honderd meter verder, dus ik holde snel het Kruidvat binnen en vroeg hijgend om een paar batterijtjes. De goedkoopste vroeg ik nog. De goedkoopste die de verkoper zo snel zag kostten 4,49 euro!!! Ik dacht er verder niet bij na, kocht ze, holde naar buiten achter de stoet aan, scheurde de verpakking open en propte ze in mijn camera. En toen… gebeurde er niets.  Hij deed het niet. Niets! Balen. Wat bleek noou, ik had oplaadbare batterijen gekocht. Die nu nog leeg waren. Daarom waren ze ook zo duur natuurlijk.

Ondertussen zag ik schattige kindjes geschminkt en verkleed als hulp Zwarte Pietjes. De fanfare marcheerde vrolijk door, en al die ouders die meeliepen. En helaas kon ik het niet op de gevoelige plaat vastleggen. Maar neem het maar van mij aan. Het was geweldig, en zo schattig al die kindjes die zo vol verwachting, zenuwachtig daar rond liepen. 

Ik krijg daar altijd weer een brok in mijn keel van. Toevallig had ik het daar van de week met een paar collega’s over. Ik bekende dat ik altijd volschiet bij Sinterklaasoptochten en tijdens de kerstliederen in de nacht mis in de kerk. Ik zing het Glohohoriaaa in Excelcis Deo altijd met een snik in mijn stem.

En 1 van mijn collega’s zei meteen: ‘ik oooooook’ . En ik zei: ik heb het ook bij een groot koor dat staat te zingen. En een andere collega zei: ‘ik heb het bij een fanfare,  als er een fanfare langskomt, schiet ik vol’. En waar mijn collega’s en ik het  allemaal bij hebben is wanneer we ‘Amazing Grace’ horen. 

Ik kan er niets aan doen. Ik voel mij er een beetje ongemakkelijk bij omdat Amazing Grace in het Nederlands als ‘Waarheen leidt de weg’ door Mieke Telkamp gezongen werd. Jaar in jaar uit de nummer 1 van de begrafenis top 10. En nu ik er over nadenk, heb ik het stiekum bij meer smartlappen. Wat denk je van ‘We’ll meet again’ van Vera Lynn? Of ‘de glimlach van een kind’ van Willy Alberti? 

Ja, het is misschien een beetje beschamend, maar aan de andere kant.  Who cares! Dit zijn gewoon mijn geheime zwaktes. En heb jij ze stiekem ook, en durf je ze te delen?