The descendants

Gisteravond zijn Michael en ik naar de film The Descendants geweest. Hij draaide al een tijdje, maar we kwamen er niet aan toe. Dus nu, na dat ‘ie natuurlijk al weken draaide, zaten we met zo’ n man of 30 in een grote zaal in de bioscoop. 

Wij gaan graag naar de bioscoop Buitenhof hier in Den Haag. Je ziet er nog steeds prachtige details van het Jugendstil interieur wat het eens had. Met een prachtige, ik denk van gietijzer vervaardige trapleuning, helemaal in Jugendstil, ornamenten aan het plafond. Geweldig. Dat moet er vroeger prachtig uitgezien hebben. Inmiddels is het er zo verbouwd verder, dat alleen deze details nog te zien zijn.

We hadden zin in de Descendants omdat Michael het leuk leek om Hawaï te zien, en ik het altijd leuk vind om George Clooney te zien.

Het was een leuke, soms zielige maar ook wel grappige film. Het had niet de wow factor, maar was zeker vermakelijk. 

De film begint met de stem van George Clooney die vertelt dat Hawaï echt niet altijd en voor iedereen een paradijs is. Ze hebben dezelfde menselijke problemen waar de rest van de wereld mee te kampen heeft, ‘screwed up familys’, armoede, heus niet alleen een ‘surf lifestyle’, hij had al 10 jaar niet meer op een surfboard gestaan… enz.

En daarbij lieten ze ook allemaal beelden van Hawaï zien die inderdaad helemaal niet mooi waren. Een enorm grote stad met wolkenkrabbers, van die fly over snelwegen erdoor, met een begraafplaats ernaast. Homeless people op straat, mensen die wonen in een krotterig hutje. 

En weet je, aan deze kant heb ik inderdaad nooit aan gedacht als ik aan Hawaï dacht. Hawaï zag ik altijd alleen maar voor mij als een geweldig groen eiland, bloemen, palmbomen, witte stranden met van die hoelameisjes met rieten rokjes en bloemenkransen om, en alleen maar van die lage doorwaai gebouwen, of luxe woningen met giga tuinen. Want dat zag je tenslotte in Magnum PI altijd. Zo naïef!

Maar natuurlijk waar mensen wonen, heb je goede en slechtere kanten. 

Gelukkig lieten ze in deze film ook weer een prachtige kant van zien van Hawaï. Inderdaad azuurblauwe zee, met groen bedekte bergen.

leuk issie hier he!

En George Clooney! Ach weet je, hij wordt wat ouder, en grijzer. Je ziet wat kraaienpootjes naast zijn ogen verschijnen. Maar hij is en blijft gewoon altijd leuk. Die kraaienpootjes en die grijze lokken geven hem juist weer een extra charme. Je ziet gewoon dat die man goed in z’n vel zit. Leeft lekker zijn eigen leven.

Af en toe in zijn stulpje aan het Comomeer in Italie, en dan weer even overvliegen om een Oscaruitreikinkje bij te wonen met een leuk meisje aan zijn arm ter decoratie. Ja, hij beheerst volgens mij absoluut de kunst van het genieten van je leven. 

En hoewel de meesten van ons het met aanzienlijk minder moeten doen, is dit toch wel iets waar wij misschien een voorbeeld aan kunnen nemen. Als ik in een moeilijke bui zit, denk ik vaak aan een liedje van The Eagles: ‘Take it easy’. En dan zing ik gewoon voor mijzelf, take it easy, take it easy…. En het helpt echt.... soms:)

As sweet as honey

Michael en ik willen een hond. Maar niet nu. We wonen driehoog en we hebben plannen om ooit de grote oversteek te maken. Dus dat is niet eerlijk naar het hondje toe. Het is niet goed voor een hond om iedere keer die trappen op en af te lopen. En als we op een gegeven moment gaan, dan moet de hond volgens mij voor een tijdje in quarantaine. En dat lijkt mij zo zielig.

Maar in de toekomst willen we er zeker 1. Ook omdat Rebecca dan waarschijnlijk uit huis is, en ik geen ‘kindje’  meer in huis heb om voor te zorgen. Ook om die reden wil ik een hond. Ik wil voor iemand zorgen. Michael wil een Labrador, en ik een foxred retriever. Gelukkig lijken die elkaar, dus daar zullen we wel uitkomen. Het zou moeilijker zijn als Michael een st. Bernard zou willen en ik een tekkel. Dus ik hoop echt over enige tijd een lief pupje in huis te hebben.

Ondertussen vermaken wij ons tijdens onze wandelingen naar het kijken van al die leuke viervoeters. En vandaag was een ideale dag ervoor. We waren al vroeg naar Clingendael gegaan voor onze wandeling. Het was heerlijk weer, en de hondjes dachten daar het zelfde over. Iedere Retriever of Labrador die wij tegenkwamen was kletsnat. Allemaal hadden ze al in de sloten gesprongen om een stok te halen.

Deze was hier zo ongelooflijk druk mee. Hoewel hij wel even tijd maakte om zich te laten fotograferen. Zijn bazin zei dat hij al zo vaak gefotografeerd wordt, dat hij daar gewoon voor gaat staan, of even dichterbij komt met een gezicht van: ‘zo heb je ‘m?  Sta ik er goed op? Zo grappig.

Max

lekker even schudden, maar wel de stok vasthouden

We zagen nog een schattig hondje bij de imker in het park. Een 9 maanden oude Friese Stabij. Zoooo lief! Helemaal enthousiast, vrolijk en schattig. Wat een leuk hondje. Volgens mij had ze ook nog een Friese naam. Tjitske of zo.

De bijtjes in de kassen waren vandaag ook helemaal enthousiast. Door de warmte van de zon op de kassen kwamen ze met z’ n allen even buiten kijken. 1 was erg enthousiast en maakte een snoekduik in mijn haar, maar gelukkig kon de imker hem bevrijden.

De imker vertelde dat bijen vaak tussen de 5 en 10 km vliegen om stuifmeel te halen. Ongelooflijk. Nooit geweten. Ik dacht altijd dat ze zo’n beetje rond hun kas rondhingen. En we konden natuurlijk niet weg zonder heerlijk honing te kopen. We kochten bloemen en najaarshoning. En ik wist niet dat honing zo van smaak kan verschillen. De najaarshoning heeft een veel kruiderige smaak dan de bloemen.

 Ik heb ook nog wat foto’s gemaakt van die bijzondere wallen daar in Clingendael. Jammer dat ik geen betere camera heb. Het licht stond er zo mooi op. Maar zo krijg je wel een beetje een idée.

Oh, en zo grappig: op de terugweg zagen deze meneer fietsen met zijn tas met golfclubs op z'n rug. En dit zie je volgens mij alleen maar in Nederland. Geweldig!

Waar de blanke top der duinen schittert...….

Nou zo schitterend was het niet van de week in Meyendel, en dan ziet het er op de foto’s nog somberder uit dan in het echt.

Want eigenlijk was het heerlijk woensdag. Michael, Rebecca en ik gingen voor een wandeling door de duinen van Meyendel in Wassenaar. Een flauw zonnetje en geen wind. En vooral dat er geen wind was, vind ik heerlijk. 

Ik heb zo’n hekel aan wind. Niet aan een lekker briesje, maar hier in Den Haag staat er bijna altijd wind, en dat vind ik niet prettig.

Meyendel is ook een plek waar ik al menig voetstappen heb liggen. Ik ging met mijn ouders zeer geregeld voor een wandeling. Mijn ouders vonden altijd dat wij op zondag even moesten uitwaaien. Dus dan gingen we bijvoorbeeld naar Meyendel. 

Ze hebben ook nog steeds een pannenkoekenhuis, dus daar hebben we ook even wat gedronken na afloop. In het pannenkoekenhuis is in het midden een grote open haard. Ik kan mij herinneren dat daar vroeger dan altijd mensen in paardrijkleding zaten, die dan na afloop van een rit per paard door de duinen, rond het haardvuur nog een drankje dronken. Wat een leven he!

Michael wil wat afvallen dus dat was ook de reden voor de wandeling. Rebecca en ik vinden het altijd het leukst om kleine tussenpaadjes te nemen, en die gingen heuveltje op en heuveltje af. En dat was niet altijd even gemakkelijk voor my dear husband. 

Dus hijgend als een postpaard liep hij achter ons. Rebecca en ik zeiden nog tegen elkaar: ‘als we stil zijn, kunnen we misschien nog een vosje of een konijntje tegenkomen, of op z’n minst een paar leuke vogeltjes’. Maar toen wij een nogal hoge heuvel opklommen, kwam Michael al hijgend en zijn keelschrapend aanlopen. Een geluid dat niet onder deed van Bigfoot! He klonk enorm in die stille duinen. Nou mocht er toevallig een konijntje in buurt zijn geweest op dat moment, zal ‘ie de eerste tijd daar niet meer komen. Dus geen goed idée om Michael eens mee naar de Veluwe te nemen, om stiekem hertjes te bekijken of zo. 

Maar eerlijk is eerlijk, we hebben flink gewandeld tot aan het strand, en dat heeft hij goed volgehouden.

Vandaag is Michael jarig. Hiep hiep hoera! En omdat mijn oom Ed vandaag ook jarig is, gaan we de verjaardag daar vieren. Heel grappig om te zien dat je inderdaad gelijkenissen kan zien in het karakter. Ik heb het er weleens met mijn tante over gehad. En we herkennen wel aardig wat dingen in de mannen. Zou de stand van de sterren dan toch invloed kunnen hebben op iemands karakter? Ik begrijp dat niet, hoewel ik toch wel iemand soms typisch een Ram vind, of een Schorpioen. En zoals Michael Vissen. Heel bijzonder. Dus het is feest vandaag, en dat gaan we vieren. Proost!