The Jetsons

Een tijd geleden hadden Michael en ik precies dezelfde gedachte terwijl we in de auto zaten. We keken om ons heen naar andere auto, en realiseerden ons eigenlijk op dat moment dat auto’s helemaal niet zo veel veranderd zijn de laatste pakweg 30 jaar. Natuurlijk zijn ze lichter geworden, meer gestroomlijnd, veiliger, sneller. Er zijn allemaal heel intelligente trucjes in aangebracht. Van benzine-injecties, airbags, ABS-systeem en zo’n super handig automatisch inparkeersysteem.

Maar het concept van de auto is eigenlijk gelijk gebleven. Het rijdt in de meeste gevallen nog steeds op benzine, of diesel of gas. Hoewel je de laatste tijd ook wel veel meer van de oplaadpunten ziet voor electrische auto’s. Maar dan nog dan rijdt de auto nog steeds keurig met vier wielen op rubber banden op de weg.

Als je Jules Verne of H.G. Wells moest geloven vlogen wij nu al in ons eigen racketje op en neer naar de maan, naar het middelpunt van de aarde of waren we in een vette oorlog met buitenaardse wezens verwikkeld. Maar gelukkig is het op een paar stiekemme bezoekjes van wat aliens, die overigens bijna altijd de VS uitkiezen, en het liefst in één of ander desolate woestijn, gebleven.

Van de week stond er nog een stukje in de krant over een ex-CIA agent die toevallig ooit een kartonnen doos op het CIA kantoor had gevonden die ergens boven op een kast stond, waar allemaal ‘bewijs’ in zat dat er echt wel een UFO was neergestort in Roswell, maar dat dit bericht natuurlijk voor altijd onder de pet moest blijven. Maar nu zou hij het naar buiten brengen. En hoe? Natuurlijk in zijn eigen boek! Dus dat was de reden waarom dit bericht in de media verscheen.

bron: Paul moviewallpaper

Vorige week hebben wij een geweldig grappige film gezien over een alien. Nu ben ik normaal gesproken HELEMAAL niet geïnteresseerd in Aliens maar ik had een voorstukje van deze film bij de Graham Norton Show gezien en dat was hilarisch! De film heet: 'Paul' en gaat over een stel Britse comic book geeks die naar een comic book convention in Los Angeles gaan en op de terugweg met een trailer in botsing komen met een alien genaamd Paul. En Paul is quite a character! Echt een heel grappige film.

bron: chatterbox collection

Maar nu nog even terug naar de auto. Als je de Jetsons moest geloven hadden wij nu heel gezellig in een zwevend autootje naar het werk kunnen gaan. Hadden we een handige schoonmaak/huishoud-robot kunnen hebben. En dat zou dan in 2062 zo zijn! Dus we hebben nog 50 jaar te gaan tot de zwevende autootjes en huishoudrobots. Wie weet? Wie zou het zeggen?

Pamplona

Ieder jaar verbaas ik mij weer over de traditionele running of the bulls in Pamplona in Spanje. Deze foto’s vond ik op een US site. http://on.msnbc.com/NMvkZ6



bron: MSNBC



En zeker in de VS kennen veel mensen het bestaan van deze heel aparte traditie. En waarom? Omdat één van de grootste literaire Amerikaanse schrijvers Ernest Hemingway er ooit in zijn 1926 boek ‘the sun always rises’ over heeft geschreven. En daar komt de interesse voor dit fenomeen vandaan.

Wat is nou zo leuk om door smalle straatjes van Pamplona voor een paar dolle jonge stieren uit te rennen? Met natuurlijk alle risico’s van dien. Want waren het vroeger jonge jongens die gewend waren met stieren te werken. Nu zijn het ook jonge toeristen die het weleens willen proberen. Ik heb even opgezocht waar deze traditie eigenlijk vandaan komt.

The Running of the Bulls gebeurt tijdens het St. Fermin festival dat ieder jaar van 6-14 juli gevierd wordt. En het begon al zo vroeg als in de 14^e eeuw dat jonge jongens, de ‘cowboys’, van die tijd hun stieren van hun kraal naar de plaats moesten brengen waar de stieren klaargemaakt werden voor de slacht. En toen waren er een paar stoere cowboys die het wel heel spannend vonden om vlak voor de briesende stieren te lopen om op het laatste moment weer weg te springen. En zo is het ontstaan.

Gelukkig voordat ze beginnen met hollen vragen ze nog wel even de Heilige st. Fermin om hen te behouden tijdens de run. Kan geen kwaad lijkt mij. Verder draagt zowat iedereen witte kleding tijdens het st. Fermin festival met een rode sjaal. De rode sjaal symboliseert dat st. Fermin stierf als martelaar.

Nu ben ik zelf helemaal niet vies van oude tradities. Vooral in de Katholieke wereld kennen ze er genoeg. Mooie processies met pracht en praal. En ik heb zelfs niets tegen het aanbidden van een patroonheilige of zo. Als dat mensen een gevoel van bescherming en bemoediging geeft, so what? Maar tradities waar mensen gevaar lopen, of waar zelfs bloed vloeit, nou dat begrijp ik niet echt. Maar aan de andere kant: niemand dwingt die jonge jongens  - en meisjes trouwens ook – om door de smalle straatjes van Pamplona voor een paar dolle stieren uit te lopen. Zij kiezen daar zelf voor. Dus zolang er niemand gedwongen wordt, moeten ze het zelf maar weten.

Economisch gezien denk ik dat Spanje best blij is met al die buitenlandse toeristen die op het evenement afkomen. Dat spekt de lege kas van Spanje een beetje. En dat kunnen ze daar wel gebruiken momenteel. Dus het meehollen van de jongeren tijdens de running of the bulls is eigenlijk een beetje een liefdadigheidsactie. Help Spanje de crisis door! Nou olé daarmee zou ik zeggen.

De Hartstichting meiden

Het  was zo rond 1989 dat Cindy, Sylvia, Marianne en ik samen op 1 afdeling kwamen te werken bij de Nederlandse Hartstichting. Het klikte al meteen als collega’s en sindsdien zijn wij vriendinnen. Niet dat we elkaar heel vaak zien. Maar deze vriendschap is zo diep ingebakken  dat het zelfs met elkaar weinig zien gewoon goed zit. 

We hebben gewoon een heel sterke band en dat blijft zo!

Inmiddels hebben we allemaal onze levensverhalen, onze ups en downs. En wat ik zo geweldig vind, is wat er ook gebeurt, je weet dat er altijd een luisterend oor zal zijn voor je, welgemeende adviezen en aanmoedigingen. En! Waarschijnlijk het belangrijkste: We hebben ontzettende lol samen. Zodra we samen zijn, het maakt niet uit hoe lang we elkaar niet gezien hebben, pakken we gewoon de draad weer op, en lachen ons rot. 

Nu hadden we zo ongeveer al een half jaar geleden afgesproken om samen te komen, en het lukte maar niet. Dan kon de ene niet en dan de andere. Vorig jaar was ook al moeizaam gegaan. Toen hadden wij ook gekozen voor een mooie zomerse dag ergens in juni. Nou, dat mooie zomerse zat er niet in. Het was volgens mij de slechtste dag van jaar! Regen nabij de Zonvloed! Het is die dag niet droog geweest. Maar dat mocht de pret niet drukken. We zijn toen een heel gezellig café in Muiden ingedoken en ons tegoed gegaan aan een overvloedige High Tea.  Liters thee zijn er door heengegaan en geweldige sandwiches en gebak. Maar omdat we daarna nog steeds niet genoeg gepraat hadden zijn we, na tussen de buien door om de taartjes een beetje te laten zakken, nog even snel een rondje door Muiden te hebben gelopen.  Maar toen bleek dat we nog niet uitgekletst waren zijn we weer een ander café ingedoken  om daar nog maar een afzakkertje te halen. Dus alles was meer indoors dan we voor ogen hadden, maar wel heel gezellig. 

Nou combineren we onze gezellige samenzijns eigenlijk altijd wel met eten, want Sylvia heeft foto’s van ons verzameld door de jaren heen. En echt waar, in 90% van de foto’s zitten we rond een eettafel! Eten is beslist een hobbie die we delen.

Maar dit jaar was het ook weer anders. Cindy was net een week geleden plotseling geopereerd en nog steeds herstellende hiervan. Dus low key hebben we het gehouden. Gewoon bij haar thuis in de tuin hebben we weer heerlijk zitten kletsen, verhalen van elkaar aangehoord. Mike haar man fungeerde als uitstekende kelner en host, en heeft ons in de watten gelegd. Cindy kon rustig blijven zitten en herstellen. En zo konden we weer samen mooie plannen delen met elkaar. Zoals lange reizen, kinderdingen, familieperikelen enz. Zo fijn dat we elkaar weer konden zien. En zo zie je, echte vriendschap heeft niet veel nodig. Gewoon weten dat je er voor elkaar bent. Dat vertrouwen dat zit er, diep ingebakken en overgoten met een saus van lol, humor en plezier. En dat blijft gewoon zo!