Les Pays Bas huit points

Hoewel het alweer twee dagen geleden is, wil ik er toch nog even over schrijven. Wij hebben weer eens voor het eerst sinds jaren heerlijk genoten van het Eurovisie Song festival. Ik kan mij herinneren dat we vroeger, en dan praat ik over de jaren 70 en 80, er altijd uitgebreid voor gingen zitten. Het was spannend en duurde ook altijd vreselijk lang voordat alle punten geteld waren.

Ik kan mij nog wat liedjes uit die tijd goed herinneren. Ik heb wel wat favorieten uit die tijd. In de jaren 70 waren de Franse chansons nog in, en 1 van mijn favorieten is:

Marie Myriam met l’ oiseau et l’ enfant. Rebecca en ik zingen het soms weleens samen, als we in een Franse bui zijn.

Of wat denk je van ‘ Apres toi’  van Vicky Leandros, Waterloo van Abba, ‘Save your kisses for me’ van Brotherhood of men, ‘ Halleluja’ van Milk and honey, en natuurlijk good old Johnny Logan met ‘ Whats another year’. Oh, en weet je welke ik ook zo geweldig vind? ‘Eres tu’ van Mocadades uit 1973. Ik heb geen idee waar ze over zingen, maar vind het geweldig. Moet je je voorstellen.

Die Spaanse groep kwam dus uit het Spanje waar op dat moment Generaal Franco nog aan de macht was. Idioot gewoon. Ik ben dus samen met mijn ouders eind jaren 60, begin 70 naar het Spanje van Franco op vakantie geweest. Heel bizar.

Maar terugkomend op het songfestival, sinds Johnny Logan (dus na hem) ging het in mijn beleving wel downhill.

Dus de laatste zeker 15 jaar zeker was ik totaal niet meer geïnteresseerd in het songfestival. En dat lag ook aan de inzendingen vanuit Nederland. Daar vond ik niet veel aan. Maar dit jaar met Anouk. Kijk, dat is anders. We zijn er goed voor gaan zitten. Hapje en drankje erbij. De Tros Eurovision Song context scorelist uitgedraaid en wij zaten klaar.

En… ze heeft ons zeker niet teleurgesteld. Zeker tussen alle gekte van de andere kandidaten, was Anouk een heel mooie serene vogel tussen alle scheeuwende lawaaipapagaaien. Ze zong heel eenvoudig een prachtig liedje en liet horen wat een prachtige stem ze heeft. Wat ik ook leuk vond, is dat ze zo lief overkwam. Als ze lachte, had ze leuke charmante koontjes. Als je niet beter zou weten, zou je denken dat het een schattig meisje is.. Maar ha, wij weten wel beterJ. Maar Anouk heeft ons gewoon weer eens hoog in de ranglijst gezet. Geweldig! Thanks Anouk!

De Vrijheid vieren

Vandaag is het Bevrijdingsdag en prachtig weer. Een heerlijk zonnetje en niet veel wind. Dus Rebecca, Michael en ik besloten om lekker op de fiets naar Clingendael te gaan. En wij vielen met onze neus in de boter, want de Japanse tuin was open.

De Japanse tuin is bekend over de hele wereld en is maar een paar weken per jaar geopend. Je ziet er ook veel Japanse toeristen. Nou vind ik dat toch weer apart. Waarom zou je de halve wereld overvliegen om een Japanse tuin te bewonderen? Hebben ze die niet in Japan? Of komen ze kijken of het wel Japans is? Hebben ze in Japan ook een Nederlandse tuin? Ik zou er niet gek van opkijken.

Maar de Japanse tuin is het wel het bezoek waard. Helaas waren nog niet alle knopjes uit door die belachelijk lange winter en nauwelijks voorjaar. Maar het is wel heel apart.

Alle bedden waar je op smalle paadjes, afgezet met halve bogen van bamboe doorheen loopt, zijn bedekt met een dik zacht tapijt van mos. Omdat het zo druk is, valt het niet mee om foto’s te maken waar geen andere mensen opstaan. Maar ik heb er wel een paar kunnen maken, met wat mensen in de achtergrond.

Daarna liepen wandelden we nog lekker even door het park. Keken weer naar wat hondjes die in en uit het water kwamen. Een hond genaamd Kees kwam een paar keer zijn bal brengen met z’n hoofd omhoog vragend of wij  de bal wilde gooien. Zo lief, en hij bracht de bal elke keer weer keurig terug.

Na het wandelen zijn we even neergestreken op een veldje tussen de bloemen aan het water. Maar die velden rondom de vijver moet je wel delen met aardig wat luidruchtige ganzen. Wat een herrie maken die beesten zeg. Ze zijn enorm beschermend tegenover hun jongen, maar eigenlijk wel een beetje overdreven. Ze komen gerust heel stoer, blazend en al op je afkomen, als je nog keurig op het pad loopt. Maar ook onderling zijn ze niet echt gezellig. Eigenlijk zijn ze continue in staat van oorlog met elkaar. Ik zag het laatst al bij de kinderboerderij. Zelfde gedrag van die ganzen. Ik heb weleens gelezen dat boeren soms liever een gans op hun erf ter bescherming hadden in plaats van een hond. Nou daar kan ik mij wat bij voorstellen.

Na die rare ganzen lekker de ruzie zelf uit te laten vechten, hebben we nog een pitstop gemaakt op het Bevrijdingsfestival op het Malieveld. Heel gezellig druk. Allemaal lekkere luchten van hamburgers, falafel en patat. Maar wat een stofbende zeg. Omdat er op grote delen van het Malieveld geen gras meer ligt, stoof het droge zand overal op. Alle kindjes die er rondliepen zagen er ook allemaal stoffig uit. Maar het mocht de pret niet drukken. Al met al een heel plezierige Bevrijdingsdag.

The sound of silence

Afgelopen weekend ben ik in retraite gegaan in het missieklooster Heilig Bloed in Aarle-Rixtel in Brabant. Ik dacht er al een tijdje aan, maar dacht dat ik het nog niet aan kon om een stilte retraite – wat deze was – te doorstaan. Maar toen ik deze moederretraite op internet vond, dacht ik: ik doe het! Ik ga het proberen! En ik moet zeggen, het was een heel speciale prettige ervaring.

Het klooster ziet er echt uit zoals een klooster eruit moet zien. Een mooi oud gebouw met een prachtige tuin eromheen. We werden hartelijk ontvangen door Zr. Madeleine en iedere moeder kreeg een haar kamer toegewezen. Een heel comfortabele kamer. Ik dacht vantevoren nog dat het misschien was zoals zusters in vroegere tijden in een cel sliepen, maar zo was het niet. Toen alle moeder gearriveerd waren werden we voorgesteld aan onze pastoor voor het weekend en aten we gezellig samen een broodmaaltijd.

Na het eten gingen we naar de kapel en vanaf dat moment was het stil! Totale stilte. Dus van iedereen werd verwacht totaal niet meer te praten, en dat voor de rest van het weekend. Zelfs tijdens de maaltijden. En dat laatste is zeker een beetje vreemd in het begin. Dan pas realiseer je je hoeveel je praat eigenlijk op een dag. Kleine dingen zoals: ‘mag ik de suiker’ ?, ‘wil je nog thee’ ? enz. En nu deden we dat dus in de vorm van gebaren, aanwijzen en knikken. En het lukt! Geen probleem.

De volgende dag om 7.15 uur begon het ochtendgebed in de kapel, daarna ontbijt. Twee keer per dag nam de pastoor een stukje tekst uit de bijbel en vertelde wat meer over de onderliggende gedachten, plaatste de verhalen in de tijd van toen en liet de tekst tot leven komen. En wij waren stil… en luisterden alleen! Verder vulden wij onze dagen met ontspannen, lezen en wandelen. En op zaterdagmiddag werd ik ineens baldadig. Ik wilde wel schreeuwen. En ik was niet de enige. Een andere moeder kwam in een soort stille lachkramp terecht omdat ik het vaasje met bloemen omgooide op de tafel met een schaal. Ik keek zo rond tijdens onze lunch en vond het stil zijn ineens zo verkrampt, zo beklemmend. Maar iedereen hield het vol en bleef gewoon stil.

En het rare is dat de volgende dag ineens zo anders was. Zondagochtend had ineens het gevoel: ‘wauw, ik kan dit nog wel een tijdje volhouden’ . En zo ga je dus door allerlei fases. Dat schijnt erbij te horen. Tijdens de laatste lunch samen met de moeders mocht de stilte verbroken worden, dus toen konden we eigenlijk goed kennis met elkaar maken en lekker kletsen over onze gezinnen en kinderen. Ik was verbaasd dat er aardig wat moeders waren met flink grote gezinnen met 4, 5 en zelfs 7 kinderen! Petje af voor die moeders, die er ook allemaal stuk voor stuk prima uitzagen. En dan denk ik dat ik het soms druk heb met 1 dochter van twintig terwijl zij 4 pubers hebben rondlopen! Wat een helden!

Om 2 uur op zondag kwamen Michael en Rebecca mij ophalen en werden heel gastvrij binnengehaald door Zr. Madeleine voor een kopje thee en een stukje vlaai. Wat een bijzondere ervaring was dit weekend. De stilte brengt echt iets teweeg in jezelf. Wat mij opviel is dat de vragen die opkomen in je hoofd ook weer worden beantwoord. Je krijgt op deze manier tijd en ruimte om zelf de antwoorden – die je eigenlijk al hebt – op te laten komen. Ik ben blij dat ik het gedaan heb, het was echt een bijzondere ervaring.