A trip down memory lane

Mijn moeder gaf vorige week aan dat zij het wel leuk zou vinden om de oude dia’s weer eens te bekijken. Dus gisteren zetten we het scherm op, zo’n tafeltje met twee van die ongelijke bladen, en een diaprojector. Ik was wel verbaasd eigenlijk hoe makkelijk zo iets werkt. De stopt de stekker erin, sluit de afstandbediening aan, en klaar is kees. 

Er waren dia’s bij die gemaakt zijn in 1968 toen mijn ouders mij in een Ford transit busje meenamen op vakantie naar Blanes in Spanje. Blanes was toen waarschijnlijk een fractie van wat het nu is. Dia’s van zondagse wandelingen met opa en oma in het bos. Bezoekjes aan de kinderboerderij in Beverwijk, waar wij toen nog woonden. 

Deze dia is gemaakt op het veld voor de kinderboerderij in Beverwijk aan de Laan der Nederlanden. Charmant he, hoe ik probeer op te staan. En mijn moeder met haar hippe vlinderbril. Geweldig!

En dia’s van halverwege jaren 70 samen met mijn broer en zus onder een dekentje op de bank op Ouderjaarsavond. Van mijn moeder moesten wel altijd naar bed, maar zij maakte ons altijd zo tegen 12 uur wakker om naar het vuurwerk te kijken. Rebecca was verbaasd hoe jong en hip mijn moeder eruit zag, met haar prachtige lange donkere haar. 

Michael had deze dia’s nog nooit gezien, en vond het geweldig om ze te bekijken. Ik heb dus nu foto’s gemaakt van de dia’s gewoon zo van het scherm, en eerlijk gezegd vallen ze mij reuze mee. 

Kijk ons hier in Scheveningen in 70s outfits. Mijn moeder in haar hippe geruite broek, en ik heb een gele houtjetouwtje jas aan. Ik kan mij nog zo goed herinneren dat ik geweldig trots was op die jas. Mijn zus had ook een houtjetouwtje jas, maar dan een blauwe. En mijn broer is hier nog zo’ n klein knulletje. Nu is ‘ie een flinke vent van zeker 1.85 m.

Ik had ook een kinderpanty aan weet ik nog. Die kwamen toen net in. En daaroverheen natuurlijk kniekousen. Ik mocht van mijn moeder nooit alleen een panty aan, maar moest er altijd sokjes of kniekousen overheen dragen, want anders stond het te volwassen. 

Wat mij trouwens ook op viel is hoe smal het strand was in die tijd. De zee kwam tot aan de boulevard. Later zijn ze begonnen met het opspuiten van het strand. Nu is het strand echt flink breed.

En zo heb ik nog meer foto's van de dia's gemaakt. Ik vond bijvoorbeeld nog foto's van een gestrand schip, waar wij naar gingen kijken. Pas was er hier weer een vastgelopen, en toen moest ik hier meteen aan denken. Altijd weer een event om naar zo'n gestrand schip te kijken. Deze foto's zijn inmiddels van bijna historische waarde. Je schijnt tegenwoordig dia’s om te kunnen zetten in digitale foto’s, de moeite waard om dat eens te bekijken, want het is wel ontzettend leuk.

Fat birds

Feed the birds and what have you got? Fat birds!  Dat is wat de oude mr. Dawes zegt in een scene in de prachtige film Mary Poppins. 

De kleine jongen Michael Banks wil met zijn gespaarde twopence voer voor de vogels kopen bij de arme mevrouw die aan de voet van de st. Paul’s cathedral zit. Maar de bankeigenaar, de baas van mr. Banks stelt voor dat hij het moet investeren in de bank. Een geweldige scene uit een geweldige film. Ik heb de film zo vaak samen met Rebecca gekeken. Toen Rebecca voor het eerst het liedje ‘feed the birds’ hoorde, zo mooi gezongen door een jonge Julie Andrews, kreeg ze tranen in haar ogen.

Maar mr. Dawes, de bankdirecteur had eigenlijk wel gelijk. Ik zie de laatste tijd ook enorme duiven hier in Den Haag en omstreken rondvliegen. En zoals ik al eerder schreef, hebben wij sinds twee weken een klein vogelhuisje, eigenlijk een soort birdfeeder, want de vogels kunnen er niet in, op de rand van het balkon. En ik begin nu te twijfelen of dit wel een goed idée is. 

We zien geregeld nu dat er hele veldslagen worden gestreden op de balkonrand. En wat ik tot zover heb gezien, is het gewoon waar: de brutaalste heeft de halve wereld. De vogels die het meest ‘vreten’ en ik zeg dit expres, zijn de parkieten en de kauwen. Als zij aan komen vliegen, verdwijnen de schattige koolmeesjes en de spreeuwen snel van het balkon. 

Ondertussen zijn we al door onze tweede grote vogelvoedselpakket heen. Michael zei van de week ook als dat de vogels ons ‘out of house and home’ eten. En daar komt nog bij dat ons hele balkon nu bedekt raakt onder een laag van zaadjes, schilletjes en vogelpoep.   

Maar ondanks dat vind ik het nog steeds wel leuk, iedere keer als je uit het raam kijkt, zie je een vogel zitten. En die parkieten zijn voor niemand bang. Van de week vulde ik (voor de tweede keer) het huisje weer bij, en 1 parkiet zat gewoon zo’n metertje van mij vandaan te wachten tot ik klaar was met bijvullen. Slimme beestjes die groene jongens.  Nou we moeten maar kijken, of we hiermee door moeten gaan. Als het van de week beter weer is, moet ik in ieder geval het balkon even goed schrobben, want dat het slordervossen zijn, dat staat vast.

Plekken die ik zal gaan missen: Scheveningen

Vanmorgen zijn we weer een stuk gaan wandelen. Nu had Michael eigenlijk geen zin. Maar hij heeft vaker geen zin om te wandelen, dus sleur ik hem gewoon mee. Eerst loopt hij dan wat  te mopperen dat het ver is en zo, en altijd als we weer in de auto zitten voor de weg terug zegt hij: that was a very nice walk darling. Dus ik negeer het mopperen nu maar, of dreig met: ‘dan ga ik wel alleen’. En dat werkt altijd, want dat vindt hij ook niet leuk. Nee Michael is lief maar niet sportief, dat is 1 ding wat zeker is.

Omdat wij vanmorgen al vroeg op Scheveningen waren, zo rond 10.00 uur, was het nog lekker rustig. We hadden de auto vlak bij de Havenhoofden geparkeerd. Dat is trouwens in de winter gratis!!!, en zijn daarna richting de Pier gelopen. 

Ik heb wat foto’s onderweg gemaakt, en zowaar leverde dat een paar prachtige Ruysdaelachtige vergezichten op. Ik moet eerlijk zeggen dat als ik deze foto’s zou zien, en niet zou weten dat ze in Nederland gemaakt zijn, je het zou kunnen herkennen aan de lucht en het licht. 

Het was op de heenweg best wel koud, en ik was mijn handschoenen vergeten, maar diepweggestopt in mijn zakken ging het best. En toch zie je zelfs in de kou nog van die stoere surfers in de zee. Die stipjes zijn surfers. Brr ik moet er niet aan denken. Ze hebben dan wel zo’n pak aan, maar je handen, voeten en gezicht zijn toch blootgesteld aan de kou.

Op de boulevard zijn we bij de Big Bell nog een warme chocomel gaan drinken. Met slagroom natuurlijk. Heerlijk!

Op de terugweg heb ik nog een foto genomen van paviljoen Witte die op deze foto er bijna een beetje dreigend donker uitziet. 

En hoe vind je de vuurtoren? Ik vind dit echt een heel aparte foto, met zo’n flauw zonnetje op de achtergrond.

 Toen we thuiskwamen zag ik deze kleine jongen bij ons vogelhuisje op balkon zitten. Ja we wonen echt gewoon in Nederland en niet in de Tropen. Maar die parkieten schijnen het prima te doen hier in Nederland. Ik moest wel heel voorzichtig door de ramen heen een foto maken, want hij keek mij heel eigenwijs aan, en ik was bang dat hij wegvloog. Hij zat lekker te smikkelen van de zaadjes en het vet dat ik aan het vogelhuisje had gehangen. Dat voer had ik vorige week bij het Kruidvat gekocht. 

Een heel winterpakket. Grappig was, dat Rebecca van de week vroeg, wat dat nou voor een winterpakket was. Zij dacht eerst dat het Franse kaasjes waren of zo met nootjes. Haha, goed dat ze het niet geprobeerd heeft op een toastje op zo.