It’s as cold as a witches breast

Weer 1 van Michael zijn moeder’s uitspraken. Het geeft wel goed de temperatuur hier van de afgelopen dagen aan. Afelopen maandag was het ijskoud en mistig hier, en ik was er nog helemaal niet op berekend. Ik kon geen handschoenen vinden, en dacht dat ik nog geen muts op hoefde. Nou fout en fout. Ik had hartstikke koude oren en vingers. 

Dus keek ik halverwege de rit of ik nog wat in mijn fietstas had zitten. Ik laat er geregeld wat in liggen. Zo ligt m’n zwarte vestje er al maanden in, een touwtje en een leeg batterijtje van mijn achterlampje. Maar ik was dus op zoek naar iets warms, en waarachtig er zaten dus nog twee handschoenen erin. Maar wel twee verschillende, gelukkig wel een linker en een rechter. 

Nou en dat samen met een NY Yankees baseball pet, die ik altijd bij mij heb voor de buitjes, ging het ietsje beter. Hoewel een baseball pet niet echter voor warmere oren zorgt natuurlijk.

Het ministerie was ook nog niet helemaal op dit koudefront berekend. Het was maandag ijskoud op kantoor. Ik heb de hele dag met een sjaal rondgelopen. Dus de volgende dag trok ik een lekkere dikke trui aan. Natuurlijk hadden ze de boel ondertussen aardig opgestookt, dus was de trui weer ietsje te warm voor de dinsdag.

De laatste tijd wordt er wel gezegd dat we een enorm strenge winter hier kunnen verwachten. Een zogenaamde ‘horror winter’ . Afgelopen week deed Jan Mulder daar nog een beetje cynisch over tijdens ‘De Wereld Draait Door’. Maar toevallig las ik op een nieuwssite van rondom Seattle dat ook zij de mensen oproepen zich voor te bereiden voor een zogenaamde ‘LaNina’  winter. (zusje van El Nino, neem ik aan). 

Dus raden ze je aan om eten, dekens e.d. in de auto mee te nemen voor het geval dat je ergens door plotselinge sneeuwval eens een paar uur vast komt te zitten. Nu lijkt mij dat plotselinge, niet erg waarschijnlijk daar, gezien het feit dat ze daar zeer nauwkeurig het weer kunnen voorspellen. Ze weten nu bijvoorbeeld al dat het er op 19 november natte sneeuw gaat vallen.

Nou, in Nederland lukt dat nog niet zo goed. Zondagavond werd er nog gezegd dat het maandag mooi zonnig en helder zou zijn. Ik keek de volgende dag uit het raam en het zat potdicht. Hartstikke mistig. Dus tot we in de VS wonen, kijk ik gewoon iedere ochtend uit het raam, voel op het balkon even hoe koud het is, en vul mijn fietstas voor de zekerheid met wat extra warme kledingstukken. En o ja ik heb voor de charme toch maar even een nieuw paar handschoenen gekocht. Allebei dezelfde kleur.

Knockwurst and knockout

De Fransen spreken de ‘h’ aan het begin van een woord niet uit. Ze noemen het een ‘stomme h’. Hij staat er wel, maar je negeert de letter gewoon. Ik vraag mij af: kunnen ze het niet uitspreken, of willen ze het niet?  Ik weet het niet want zelfs als ze het ABC opnoemen, zeggen ze a,b,c,d,e,f,g, asch, ….Ik bedoel, het moet toch voor iedereen mogelijk zijn om de ‘h’ uit te spreken. Als ze lachen, lachen ze toch niet: a a a a a maar hahahaha? 

Kijk, sommige Chinese klanken zijn misschien voor ons Westelingen moeilijk onder de knie te krijgen. Of wat denk je van de ‘klik’ tonen in een Zuid Afrikaanse taal. Ik kwam eens een heel gezellige Zuidafrikaanse familie tegen in de Amtrak tussen st. Catharines (Canada) en New York, en heb het met hen enige tijd geoefend. Heeel moeilijk.

Eigenlijk nu ik er zo over nadenk, kunnen de Engelsen er ook wat van. Die slikken gewoon hele stukken van woorden in, ‘ Worchestershiresauce’ spreken ze uit als ‘Worstersauce’. ‘Lancastershire’ klinkt als ‘Lancashire’. Maar zegt er iemand in Nederland dat hij naar ‘Gorinchem’ gaat? We gaan toch naar ‘Gorkum’. 

Dat Engelstaligen het woord als ‘nockout’ uitspreken terwijl er     ‘knockout’ staat wist ik wel. 

Maar ik realiseerde mij nooit dat dit natuurlijk voor alle woorden beginnend met een ‘kn’ geldt.

Dus toen Michael van de week zei: ‘hey great, we’re having ‘(k)nockwurst?’, keek ik wel even raar op. Nooit aan gedacht. Dus alle woorden met ‘kn’: knockel, knapsack and knee hebben dus allemaal een ‘stomme k’. Nu vind ik ‘knee’  nog wel gaan, maar ik vind ‘nockwurst’  echt raar klinken. 

Maar ja, moet maar even wennen.

Iets anders waar ik ook nog niet zo lang geleden achter gekomen ben is dat Palmolive zeep, dus eigenlijk Palmolive zeep is. Daar bedoel ik mee: ‘palm olive’ op z’n Engels. Zeep zogenaamd gemaakt van olijfolie  en iets van een palmboom! Noooooit aan gedacht! Ik dacht altijd dat Palmolive gewoon een leuke naam was.

Kijk, en zo leer ik zelfs na 7 jaar met een Amerikaan elke keer weer iets nieuws.

Plekken die ik zal missen

Soms kijk ik weleens heel bewust om mij heen, en vraag mij dan af of ik die bepaalde plek zal gaan missen wanneer wij echt in Amerika wonen. Ik kan nu al zulke plekken opnoemen waarvan ik zeker weet dat ik ze later weleens zal missen. De binnenstad van Den Haag bijvoorbeeld, het Binnenhof, het Plein, de Hofvijver, het Lange Voorhout, de Denneweg. Maar ook gewoon plekjes in mijn omgeving waar ik al jaren misschien onbewust langs of doorheen loop, maar wat dan straks ineens niet meer zo makkelijk zal gaan. Die plekken wil ik met jullie delen in een terugkerende serie.

Van de week bijvoorbeeld stond ik op de tram te wachten op de hoek van de Van Vredenburchweg en de Burgemeester Elsenlaan hier in Rijswijk. Die bushalte kijkt uit op de kinderboerderij. Geweldig! Zeker s’morgens als het nog rustig is. Ik heb het gezien in ieder seizoen, met zijn eigen charme. De dauw op de velden en het water in het voor- en najaar. De opkomende zon of een witte wereld in de winter.

Je ziet eendjes in het water. (het is ook de plek waar Michael en Rebecca samen aan ‘duck washing’ (duck watching) deden. (zie 1 vd 1ste posts). 

Je ziet hertjes, geitjes, schapen en er loopt zelfs een koe rond. 

Ik weet dat ze in het gebouw cavia’s en konijnen hebben. Zelf ging ik vroeger bijna iedere woensdagmiddag en zaterdag er met mijn moeder en broer en zus naar toe. Later ben ik er met Rebecca heen gegaan. Dus zo lang als ik mij kan herinneren is de kinderboerderij daar. 

En dit is de kinderboerderij van de andere kant met onze 'eigen' Bonifatiuskerk op de achtergrond. 

Ook een gebouw wat ik ga missen.

dank aan K. Dijkstra

En straks…. Wie weet waar we ooit terecht komen. De tijd zal het leren. Dus met een tikje melancholie, maar toch ook reikhalzend uitkijkend naar wat de toekomst brengt, neem ik foto’s van al die plekjes die mij zo dierbaar zijn.